ESPERAMOSVOS A TODOS !!!

En la cárcel están los más pobres de la sociedad. Religión Digital España Director de Pastoral Penitenciaria de Orihuela-Alicante clipping Ignacio Blasco: "En la cárcel están los más pobres de la sociedad" Afirma que la crisis provoca "presos que nunca lo hubieran sido" Redacción, 01 de diciembre de 2011 a las 16:32 Blasco: "Las campañas carcelarias no causan simpatía, porque los presos no dan votos" Obispado Orihuela-Alicante 01 .- Navidad presos 01.- Preso. (RD/EFE)- La actual crisis económica provoca la existencia de presos que "jamás hubieran entrado en prisión" de haber tenido un empleo, según ha afirmado hoy el director del Secretariado Diocesano de Pastoral Penitenciaria de Orihuela-Alicante, Ignacio Blasco. Blasco ha hecho estas declaraciones en una rueda de prensa en la que ha presentado una campaña de Navidad para mejorar la situación de los internos y sus familias en las cárceles alicantinas, impulsada por el Obispado de Orihuela-Alicante y la Universidad CEU Cardenal Herrera. Ha matizado que, a pesar de la aparición de este tipo de reclusos a causa de los efectos de la complicada coyuntura económica, la población penitenciaria no ha crecido tanto como "se preveía al inicio de la crisis en 2009", ya que, de hecho, tiene "tendencia a descender". También ha señalado que, según datos del Ministerio del Interior, España tiene el índice más alto de presos de toda la Unión Europea (UE), a pesar de que es uno de los países con menor número de delitos por habitante. Ha concretado que, de acuerdo con esas estadísticas, había más de 71.000 internos en España en octubre de 2011, de los cuales un 35 por ciento es extranjero y un ocho por ciento, mujer, mientras que hay 2.700 personas encarceladas en las prisiones de la provincia de Alicante. Tras opinar que España dispone de una justicia "punitiva", Blasco ha explicado que la campaña que desarrollan la Diócesis y la Universidad CEU Cardenal Herrera lleva como lema "Navidad: Dios Amor, encarnado para todos". Esta iniciativa dotará de recursos económicos a las dos casas de acogida gestionadas por la Diócesis de Orihuela-Alicante, 'Pedro Arrupe' y 'San Vicente de Paúl', además de otorgar becas a familias de presos con ayudas para la alimentación o mejorar la comunicación telefónica de éstas con los internos. La pretensión de la campaña es la de ofrecer una "justicia restaurativa y una mediación penitenciaria" que permitan, a través de cursos de formación, entre otras medidas, que los internos puedan "competir laboralmente con gente que nunca ha estado en la cárcel", ha explicado Blasco. En su opinión, "existe una falta de creatividad para establecer medidas alternativas a la prisión". Blasco ha manifestado que "la cárcel es cosa de todos", aunque ha reconocido que ésta "no es una campaña simpática, porque los presos no dan votos", algo que se constata "en la política carcelaria, pues los centros penitenciarios cada vez están más aislados". Campaña de Navidad para las cárceles de la provincia de Alicante Ignacio Blasco: "En la cárcel están los más pobres de la sociedad".- Director de Pastoral Penitenciaria de Orihuela-Alicante. Afirma que la crisis provoca "presos que nunca lo hubieran sido" Religión Digital España Redacción, 01 de diciembre de 2011 a las 16:32. Blasco: "Las campañas carcelarias no causan simpatía, porque los presos no dan votos" Esta mañana se ha presentado en la Sala de Prensa del Obispado la Campaña "Navidad. Dios Amor, encarnado para todos", puesta en marcha por el Secretariado de Pastoral Penitenciaria de la Diócesis de Orihuela-Alicante en colaboración con la Universidad CEU Cardenal Herrera de Elche. En la rueda de prensa ha estado presente el Director del Secretariado Diocesano de Pastoral Penitenciaria, Ignacio Blasco y Francisco Sánchez, Director de la Universidad CEU Cardenal Herrera, entidad colaboradora en esta campaña. Con la apuesta en marcha de esta campaña se apela a la participación y a la colaboración ciudadana con la necesidad de invertir en futuro, acompañando procesos de reinserción y mediando en la propia inserción laboral y por lo tanto "en la construcción de una vida desde los valores del trabajo, el esfuerzo y la responsabilidad social" explica el Director de Pastoral Penitenciaria, Ignacio Blasco. "Queremos seguir creando los cauces para crear un servicio de mediación penal y penitenciaria que cuide a la víctima y posibilite la reconciliación social desde una cultura de la no-violencia y de la justicia restaurativa" añade. Por otra parte, entre las medidas concretas que se pretenden conseguir con esta campaña se encuentra dotar de recursos económicos a las casas de acogida gestionadas por la Diócesis "Pedro Arrupe" y "San Vicente de Paúl" para la acogida de permisos penitenciarios y libertades para los reclusos y exreclusos, así como la acogida de las familias que vienen a visitarlos. Se busca también becar a las familias de los presos para ayudas de alimentación, comedor escolar para los niños, libros de texto, pago de medicamentos y otras necesidades urgentes, más evidentes y abundantes, si cabe, en estos tiempos de crisis. Además, se quiere facilitar, a través de ayuda económica, a los internos extranjeros y españoles de las cárceles de Alicante, la comunicación telefónica con la familia. Este año se ha puesto el acento además en cómo está afectando la crisis económica a la situación de los presos, las cárceles y sus familias. Según explica Ignacio Blasco, responsable de Pastoral Penitenciaria, "la actual crisis económica está generando una inmensa bolsa de nuevos pobres, personas que no habían tenido hasta ahora dificultades para sobrevivir y pagar sus propiedades y ahora se ven obligadas a emigrar, a pedir o también a delinquir. La situación no es fácil y todos conocemos casos de extrema necesidad que están poniendo a estas familias, que a veces es la nuestra, ante situaciones límite" explica. "Muchas personas se han visto obligadas a delinquir: la emigración, la pobreza, la falta de oportunidades, las adicciones, la poca formación y la suma de pobrezas cultural, social y afectiva, genera delitos y por lo tanto también genera víctimas. Y en la cárcel, en su mayoría, están los más pobres de la sociedad" añade Blasco. Aún así, el responsable de Pastoral Penitenciaria ha dejado claro que, pese a esta situación, no ha aumentado el número de presos en la provincia por lo que "es una alegría dentro de la gravedad de la situación y de la cantidad de gente y familias necesitadas que conviven en nuestra sociedad". A día de hoy se sigue contando con unos 2.700 presos repartidos por las tres cárceles alicantinas, Fontcalent, Villena y el psiquiátrico penitenciario. La Universidad CEU Cardenal Herrera es la principal entidad colaboradora en esta campaña. "Llevamos desde el 2002 colaborando en la elaboración de la Campaña de Navidad de la Pastoral Penitenciaria de la Diócesis de Orihuela-Alicante con el diseño e impresión de 10.000 dípticos y 500 carteles que sirven para dar a conocer la campaña por todos los rincones de la provincia" ha afirmado Francisco Sánchez, Director del CEU. "El apoyo de esta campaña es una de las iniciativas con la que nos sentimos más orgullosos ya que somos conscientes de que a día de hoy no es fácil pensar en los presos y en sus familias y mucho menos brindarles ayuda ya que existen muchos prejuicios que sin duda se agravan en época de crisis. Pero no podemos olvidar que son personas en gran riesgo de exclusión social y por eso queremos estar a su lado y apoyar esta iniciativa como institución católica que somos" ha añadido. Además, el CEU colabora también con la Pastoral en la maquetación e impresión de los ejemplares de la revista que edita: La Puerta, que según ha explicado Francisco Sánchez, "es un vehículo de comunicación para los presos sirviendo de conexión con el exterior aliviando así su situación". OBJETIVOS CONCRETOS DE LA CAMPAÑA: 1.- Seguir dotando de medios económicos a las casitas "Pedro Arrupe" y "San Vicente de Paúl" para la acogida de permisos penitenciarios y libertades para los reclusos y exreclusos, así como la acogida de las familias que vienen a visitarlos. 2.- Becar a las familias de los presos para ayudas de alimentación, comedor escolar para los niños, libros de texto, pago de medicamentos y otras necesidades urgentes, más evidentes y abundantes, si cabe, en estos tiempos de crisis. 3.- Facilitar, a través de ayuda económica, a los internos extranjeros y españoles de las cárceles de Alicante, la comunicación telefónica con la familia. 4.- Seguir creando los cauces para crear un servicio de mediación penal y penitenciaria que cuide a la víctima y posibilite la reconciliación social desde una cultura de la no-violencia y de la justicia restaurativa. 5.-Seguir mediando, a través de la inserción laboral, para que aquellos que menos opciones tienen, puedan acceder al mercado laboral, y por lo tanto a la construcción de una vida desde los valores del trabajo, el esfuerzo y la responsabilidad social.
NADAL 2011 XESÚS VEU NACER AO CÁRCERE DE TEIXEIRO AO PARECER NON HABÍA OUTRO LUGAR PARA ELES XAQUÍN CAMPO FREIRE. TEIXEIRO. NADAL 2011 (PASTORAL PENITENCIARIA). PERONAXES: NARRADOR. FUNCIONARIO. MARÍA. XOSÉ. NENO. OS NOVE DA TABERNA. MUSICA: NOITE DE PAZ. (En off e berrando ben). NARRADOR. Todo ben ? TODOS.- Si. Ti, X, fas de María. Ti, X, de Xosé. Eu X son o Narrador. E ti, X., es o funcionario. Vaiche o papel que nin pintado. Tes que actuar con cara de can. Non hai compaixón que valla. Recordade todos : Temos que relatar as cousas como foron. -Imos empezar. LANCE I NARRADOR.- Chegou o día da festa. A sala, como vedes, está chea de público. Todos están nervosos. O X. Évos medio atravesado. A ver que sae del hoxe.Comeza a representación. MÚSICA: NARRADOR.- Xa vén aí o Nadal. Imos representar a chegada de Xosé a María ao cárcere de Teixeiro. Os pais de Xesús. Veñen a pé dende Mondoñedo. Xosé ficou sen traballo. Levan meses sen ingresar nin un céntimo de euro. Son verdadeiramente pobres. Dixéronlles que en Santiago precisaban agora para o Nadal un chapuzas de carpinteiro na catedral. Coñecen un homiño que falou por eles a un daqueles que tiran das cordas do botafumeiro. Veñen andado de moi lonxe e xa son varios días durmindo fóra. Non encontran pousada. Ninguén os quere acoller. Infunden sospeitas. Son sospeitosos. Desta xeira facían o traxecto da etapa de Guitiriz a Teixeiro, a próxima vila. Xa é noite. Non lles para ningún coche. De tanto andar, aí no descampado da estrada de Santiago, a María adiántanselle os sinais do parto. Ten ameazas de a romper augas. Ven luces á esquerda. Achéganse. O único edificio máis próximo que ven é o do cárcere. E aquí chegaron desesperados. Eran as seis. Noite pechada xa. XOSÉ E MARÍA.- Pum! Pum! Pum! FUNCIONARIO.- Que queredes? XOSÉ.- Boa noite, señor. Vostede desculpe. Chámome Xosé. Precisamos pousada, acubillo. Vimos de moi lonxe. Desde Mondoñedo. A miña señora, María, está para ter un neno. Pode ser esta mesma noite ou agora mesmo. Non se sente nada ben. Non habemos molestar. Prometémosllo. FUNCIONARIO.- Oh! Non entendo nada. Este é un Centro Penitenciario. Non o vedes? Non lestes o letreiro? Na miña vida me pasou tal. Aquí non estamos para estas cousas. Ídevos e buscade pola vila. Ao cárcere chégase só por mandato do xuíz. Non así. XOSÉ.- Xa miramos todo, señor. Todos nos din o mesmo. Tampouco temos cartos. Esta é a última oportunidade. Non nos negue esta axuda, señor. Polo que máis queira. Por Deus do ceo! Vai nacer un neno. Xa sei que este non é o sitio. Pero vai nacer un neno. FUNCIONARIO.- Só nos faltaba recoller máis problemas aínda. Xa non temos poucos. Témolo prohibido. Teño de pechar o portalón agora mesmo. Así que, veña, ...., andando! E nós temos moito que facer. (Pausa. María chora caladiñamente). FUNCIONARIO.- Non me escoitaron? Non hai lugar para vostedes nesta casa! XOSÉ.- Señor, Anque sexa nun cortello. Sérvenos mesmo a casoupa do can, ao lado do can. Que vai ser de nós! MARÍA.- Ímonos, Xosé. O señor fai o que pode. O pobriño non ten onde acubillarnos. Moitas grazas, señor, e desculpe os molestos. FUNCIONARIO.- De nada. Váianse . Síntoo moito. Este non é o lugar. Estou moi ocupado. (Vanse) NARRADOR.- Así foi a historia e aquí acabou a representación que prepararon os nosos actores. Moitas grazas. (Reciban os aplausos). (Vanse, camiñando lentamente entre o público). Música. LANCE II FUNCIONARIO.- (Ollando para eles. Segue enfadado consigo mesmo). (Falando para si). Non. Non pode nacer este neno aí fora co frío que vai en Teixeiro. Van morrer todos tres. A min non mas coce o corpo. Non fico tranquilo. E eu de aquí non me podo mover. O meu posto e a miña responsabilidade están aquí. Por qué sempre me tocan a min estes “marróns”? Mira que non temos xa problemas abondo aquí dentro! Teño que facer algo, así me xogue o posto. Non hai tempo. Xa os vou perder de vista. Non hai tempo . (Sae correndo e berrando). Eh! Eh! Eh! FUNCIONARIO.- Xosé! María! Agarden un pouco. Volvan aquí. A ver o que podo facer.Volvan. (Falando para sí) Desta non me libro. E, de ficar preso, que me metan no Módulo 7. ( Mentres volven, el empeza a chamar por Tfno). (Falando para si) Ninguén contesta. Todos están de vacacións. É un dia moi sinalado: É Noiteboa). (Dirixíndose a Xosé e a María). Ninguén pode deixar o seu posto. E é moita a responsabilidade a que temos. Teñen que comprender! A ver quen me comprende a min despois! (Vai andando con eles. María ten dificultades). Senten aí. A ver se saio desta con ben. Temos aquí un localciño, que serve para gardar as escobas e mercancías da cafetaría. A ver se mentres tanto dou localizado o 061 ou algún persoal de dentro. Vai ser difícil. Hoxe ninguén está no seu sitio. XOSÉ E MARÍA.- Señor, o meu home e máis eu non sabemos como agradecerllo. Cando naza o noso neno, e sexa grandiño el vaillo pagar ben pago. Ímoslle chamar Xesús, sabe! (O funcionario vaise e véselle movendo caixas e outras cousas con moito apuro). XOSÉ. Señor! Señor! Veña xa , por favor! Mire. Xa empeza a rompeu augas. Non hai espera. Deixe todo. Axúdenos! Funcionario: (Colle unha cadeira) Sente aquí, señora. Vostede colla polos pés. Colla por aí. A ver se podemos. Levémola así para a sala da Cafetaría. Música. NARRADOR.- Foi unha noite de tolos. Xa non houbo tempo para nada. Houbo que atender ao parto. Pois si. Naceu na sala da cafetaría. O funcionario sacou toda a súa roupa para envolver ao neno e prestar as primeiras axudas. Cando por fin puido chamar, armouse un follón de sete estalos. A primeira con quén conseguiu contactar foi coa Directora, Dª Carmen, médica ela. Estaban para empezar a cear en familia. Non daba creto. Pensou nunha inocentada, mas ne é o día desas andrómenas. Ela deixounos a todos coa mesa posta e, tira para Teixeiro! Chegou nun plis plas. Non daba creto ao que lle contara o funcionario. Logo xa viñeron outros máis. Uns chamáronlle inxenuo. Outros avisárono de que lle ía caer o pelo. A Directora felicitouno. E el emocionouse. E no cárcere fóronse abrindo todas as celas e houbo festa de noiteboa ate entrada a mañá. Todos foron ver o neno e aos pais. E cantáronlles vilancicos, cada un no seu idioma. Moitos, emocionados, lembraron os nacementos dos seus propios fillos. Xa na alborada, foron todos para o seu lugar no seu debido momento. Por unha vez non fixo falta pasar o reconto. E así houbo un milagre de humanidade no cárcere de Teixeiro que deu a volta ao mundo. FUNCIONARIO: Eu, merezo algún castigo. Seino ben. Non seguín os protocolos. O meu corazón non me permitiu deixalos abandonados. Se teño que ser castigado apando coa sanción. Teño a conciencia tranquila. (Vaise). LANCE III NARRADOR.- Foi toda a explicación que podía dar. Cando saíu a noticia na prensa, con fotos incluídas, velaquí o que pasou na rúa diante da taberna e do GADIS: 1. Ramón! Xa liches o Progreso de Lugo e Correo Galego? Viches as fotos desas dúas preas? 2. Estes eran aqueles dous moinantes que onte nos viñeron pedir pousada. Non si? Que pouco sentido. 3. Botarse ao mundo neste tempo e cun neno a piques de nacer, ten algo que lle digan. 4. E só se lles ocorre ir dar ao cárcere. (Risas) 5. Alí é onde xa deberan estar eles antes. E que non saíran de alí ata que aprendan. 6. E o neno? 7. Que llo dean a alguén que o coide. Eles non merecen telo. Que non o fixeran. 8. Estes non son pais nin son nada. Son uns babiáns! Botarates! 9. Son irresponsábeis. Que mundo este! Así nos vai NARRADOR.- Pois si. Así nos vai! 1. Un saúdo de Nadal para todas as nosas familias. 2. Unha palabra de alento para todos os internos de todo o mundo. 3. Un desexo de paz para todos os funcionarios tan ben representados neste que atendeu este parto aquí en Teixeiro 4. Parabéns para a Directora que sabe felicitar aos seus subalternos polos labores ben feitos. 5. A ver se o 2012 é o ano de irnos xa todos nós para as nosas casas. NARRADOR.- Amigos amigas: A nosa representación acaba aquí. Pero temos de seguila cada un, cada día, aí na vida, uns cos outros, no mundo de hoxe. (Hai barullo) ¿Que pasa? Pois, máis unha vez, parece que aínda non acabou. LANCE IV MARIA.- (Entrando) Non. Non acabou. Non sería correcto que nos fósemos sen vir mostrar o noso agradecemento. Queremos despedirnos dando as grazas porque permitiron que Deus viñese nacer ao noso cárcere. Da man dun funcionario que arriscou abondo. Nel saudámolos a todas e todos do funcionariado. Grazas a unha Directora que tolerou. Nela saudamos a todo o equipo directivo e administrativo. E moitas grazas aos compañeiros e compañeiras internos con quen compartimos as mesmas penas e alegrías. Mantemos a esperanza de non tardar en celebrar todos o Nadal, cadanseu nas nosas casas. XOSÉ. Nadal é encontrar un lugar para o outro no noso corazón. Nadal din que é abrir as portas da nosa vida a tantos necesitados e a tantas necesidades. Aquí somos moita xente con necesidade de que se nos abran portas na vida. E aí fóra tamén. Se somos capaces de facelo como o fixeron comigo e coa miña María, daquela, grazas. OS DOUS AO PAR. Daquela podemos dicir: Feliz Noiteboa! Feliz Nadal! Feliz 2012 para todos! Graciñas. (Saen todos a saudar ao público). Música. CORO Cristo ya nacio en Palacagüina de Chepe Pavon Pavon y una tal Maria ella va a planchar muy humildemente la ropa que goza la mujer hermosa del terrateniente, En el Cerro de la Iguana Montaña adentro de las segovias se vio un resplandor extraño como una aurora de media noche los maisales se prendieron, los quiebra platas se estremecieron, llovio por Moyogalpa, por Telpaneca y por Chichigalpa CORO Cristo ya nacio en Palacagüina de Chepe Pavon Pavon y una tal Maria ella va a planchar muy humildemente la ropa que goza la mujer hermosa del terrateniente. Las gentes para mirarlo se rejuntaran en un molote, el indio Joaquin le trajo quesillo en trenzas de Nagarote en ves de oro, incienso y mirra le regalaron segun yo supe cajetitas de Diriomo y hasta bunuelos de Guadalupe. CORO Cristo ya nacio en Palacagüina de Chepe Pavon Pavon y una tal Maria ella va a planchar muy humildemente la ropa que goza la mujer hermosa del terrateniente. Cristo ya nacio en Palacaguina de Chepe Pavon Pavon y una tal Maria ella va a planchar muy humildemente la ropa que goza la mujer hermosa del terrateniente, la ropa que goza la mujer hermosa del terrateniente, del terrateniente, del terrateniente.
LEMBRANZA DE AMOR PARA ESAS OUTRAS NAIS   REFLEXIÓN PERSOAL. XAQUÍN CAMPO FREIRE, MANDIÁ. DÍA DA NAI, 01-O5-2011 Naturalmente que hoxe a miña canción, a miña poesía, o meu amor, a miña pregaria, todo o meu ser, vai para todas as nais. As que foron, as que están a ser e as que serán. Mesmo para aquelas que nunca chegaron a ser. Para ti, benquerida muller universal, para ti, os meus parabéns, os meus respectos, a miña lembranza agradecida.  Son fillo dunha muller da que non lle sei a cara, pero si o amor. Non lle sei os agarimos, pero si os sacrificios. Non lle sei os milagres, pero si sei que morreu dando vida. Nunca me crucei con ela, pero sempre está gozosamente presente e aparece alentadora en todos os meus camiños Por iso quero cantarche a ti, nai, muller universal. Sempre miro pausadamente, por se foses ti aquela nai que eu non coñecín. E vouche dicir un segredo: Na faciana de cada unha de vós, sempre atopo algo daquela cara para min descoñecida, pero que imaxino. Ti axúdasme a ir facendo o retrato vital e total da que eu ando a procurar. E confésoche que me emociono por dentro cada vez que te vexo cos teus fillos. Quero darche as grazas, a ti, muller universal, Eva orixinal, nai dos viventes e vitalidade. E en ti, cada día, desexo traballar un mundo novo para  lograr a túa felicidade. Hoxe, día da nai, día de festa, parabéns a todas. Faltaría máis. Está todo moi ben merecido. Noraboa,  nai! Porén, cando lle dou a volta á medalla, querida muller e nai universal, tamén vexo esas Marías do Venres Santo, pegadas a todas as cruces. E teño de pedir perdón pola cantidade de mulleres que a cotío estades a morrer en cada recanto do mundo. Para ti, muller de ollos tristes, de feridas sangrantes e corpo magoado, para ti, hoxe non é festa. Por iso todos os fillos/as do mundo ergueremos a nosa voz para que este día da nai de 2011 marque un fito universal dunha nova cultura: NUNCA MÁIS OUTRA MULLER MORTA NIN MALTRATADA POR NINGUÉN. Loitaremos xuntos a nosa indignación. E dime o corazón que algún día venceremos nós. Vexo a cotío nais e nenos no cárcere. Nunca tal vira! Para ti, muller, que viñeches ao mundo con corazón de poesía, ollos de amor e vocación de felicidade, para ti o mundo tornouse cárcere: A propia casa, o leito, os secuestros, a prostitución, o comercio de persoas, a falta de formación, a cousificación de todo o teu ser como muller obxecto, mesmo nos anuncios dos xornais que a cotío fan negocio contigo,  etc. E din que iso non ten nada que ver coa ética. Para que seguir enumerando prisións. Aí, nunca! Nin ti, nin os teus nenos. En ningún penal. Xa penas abondo tes na túa  vida, meu ben! Para ti, muller universal, pero de carne, corazón concreto e alma sufrinte, atrapada en calquera rede de dor e de morte, para ti, quero pedirlle ao poeta Agustín García Calvo os seus versos e a Amancio Prada a súa música e deliciosa voz. Porque hoxe queremos cantarche emocionados un grito de liberdade, un himno de rebelión que nunca termine: Libre te quiero como arroyo que brinca de peña en peña, pero no mía.    Grande te quiero como monte preñado de primavera, pero no mía.  Buena te quiero como pan que no sabe su masa buena, pero no mía.  Alta te quiero como chopo que al cielo se despereza, se despereza, pero no mía. Blanca te quiero como flor de azahares sobre la tierra, pero no mía.  Pero no mía,  ni de Dios, ni de nadie, ni tuya siquiera. (Podes escoitar a canción en: YouTube - LIBRE TE QUIERO.-  3 Mar 2008 ... Poema de Agustín García Calvo. Canción de Amancio Prada.http://www.youtube.com/watch?v=usQOXD9f_N0
UNHA GARZA REAL SOBREVOOU O PENAL DE TEIXEIRO XAQUÍN CAMPO FREIRE, MANDIÁ, 13-04-2011. Benquerido amigo/a: Se buscas un notición, non sigas. Estoume a mover no terreo do “insignificante” para a ciencia. Lembras a “Milana bonita” de Delibes, o “Adiós, Cordera” de Clarín ou “O Pachín de Balbino”, de Neira Vilas? Vou máis por aí. Martes, 12 de abril de 2011, ás 11,15, estabamos no patio do Modulo 7 uns vinte homes. Baixaran dos talleres para descansar un pouco. Comigo estaba un rapaz. Foi o primeiro que a viu: “Ollade! Unha garza real. Está desorientada. Perdeu o río. Despistouna esta mole de cemento”. Gravei as verbas na miña memoria emocional.Todos os ollos fitamos cara ela. Durante uns minutos deu voltas e reviravoltas, moi amodiño. Incluso empezou a baixar. Certamente estaba desorientada. Deixamos as conversas para atenderlle. E foise. Como ves, “todo insignificante”. Pero eu vin bágoas en máis dunha cara. A outro entendinlle entre dentes: “Eu non quero seguir. Estou cansado”. Aínda non tivemos tempo de falar do asunto. Tratarémolo no taller de terapia do próximo martes. “Ti non entendes o que significa isto para min!”, dicimos tantas veces. O valor dos significantes e dos significados. Eu nunca me unirei aos que se lles enche a boca dicindo: “Ata que podrezan no cárcere!” Entendo a rabia das vítimas. Solidarízome con elas. Mais non entendo a demagoxia de quen rabuña aínda máis nas feridas para que sigan sangrando. Iso non cura a ninguén. Dará a sensación de que imos de redentores. Así nos vai nunha sociedade enferma. Iso disque non é violencia. No meu internado, anos cincuenta, un colega, noviño e criado sempre en Ferrol contábanos a gargalladas como, cando foi á casa dos avós, na do lado morréralles un pucho, un becerriño. E aqueles ‘pailáns’ choraban “coma se” fose por unha persoa. Seu pai traballaba na Bazán e cobraba ben a final de mes. Este meu amigo, excelente compañeiro, estaba incapacitado para entender os significados. Non alcanzaba a ver o que supuña naquela casa aquel puchiño que morrera. El só sabía do que era morrer as persoas. Trabucábase cando facía a comparación: “coma se”. Non era rural. Nesta sociedade que vivimos temos atrofia de sensibilidades. Escoiteille un día a un eclesiástico de alto rango dicirlle aos sacerdotes: “Eso del gallego es cosa de políticos, Lo nuestro es anunciar el Evangelio”. Xesús de Nazaré nunca diría tal. Este tampouco entende nada, dixen para min. E lembreime daquel compañeiro meu. Confúndeo todo. A referencia á política non sei se o dixo pola cantidade de actos que copreside, onde a eucaristía pasa a ser un número máis da efeméride, veña a conto ou non. Como se pode así entender vitalmente a linguaxe sacramental? Estes son dos que berran se se lle dá a paz á familia do finado. Pero logo nos actos de pro van facer o “rendez-vous” ou prohiben aplaudirlles a uns noivos, pero eles comezan a facelo cando vén o Papa. Vemos o problema dos significantes e dos significados na vida e tamén na linguaxe sacramental? Que ben nos viría unha pequena dose de educación na intelixencia emocional, da que nos falou D. Goleman, e un chisquiño da autenticidade de C.Rogers. Que poden significar os complexos dun homiño, nacido e criado en Os Peares, cando ataca con tal saña á lingua do pobo que o criou, na que falaron todos os seus devanceiros, e arrodeado dos adláteres, mirándose nel, entran coma xabarís nun maizal? “Ollade! Unha garza real. Está desorientada. Perdeu o río. Despistouna esta mole de cemento”, dixo aquel rapaz, falando en profecía.. Que parecido é o mundo ao patio dun penal nunha mañá na que o sol foi quen de rachar os fiaños dunha brétema que se mete coma unha mala nabiña na alma. Quen puidese ser garza real!: “Reorientarse. Reencontrar o río. Liberarse da mole de cemento”. A min tamén se me humedecen os ollos cando vexo á garza real remontar o voo da liberdade. Voar cara ao infinito!
No te rindas   Mario Benedetti   No te rindas, aún estás a tiempo De alcanzar y comenzar de nuevo, Aceptar tus sombras, Enterrar tus miedos, Liberar el lastre, Retomar el vuelo.   No te rindas que la vida es eso, Continuar el viaje, Perseguir tus sueños, Destrabar el tiempo, Correr los escombros, Y destapar el cielo.   No te rindas, por favor no cedas, Aunque el frío queme, Aunque el miedo muerda, Aunque el sol se esconda, Y se calle el viento, Aún hay fuego en tu alma Aún hay vida en tus sueños.   Porque la vida es tuya y tuyo también el deseo Porque lo has querido y porque te quiero Porque existe el vino y el amor, es cierto. Porque no hay heridas que no cure el tiempo.   Abrir las puertas, Quitar los cerrojos, Abandonar las murallas que te protegieron, Vivir la vida y aceptar el reto, Recuperar la risa, Ensayar un canto, Bajar la guardia y extender las manos Desplegar las alas E intentar de nuevo, Celebrar la vida y retomar los cielos.   No te rindas, por favor no cedas, Aunque el frío queme, Aunque el miedo muerda, Aunque el sol se ponga y se calle el viento, Aún hay fuego en tu alma, Aún hay vida en tus sueños Porque cada día es un comienzo nuevo, Porque esta es la hora y el mejor momento. Porque no estás solo, porque yo te quiero.	Non te rendas   Mario Benedetti   Non te rendas, aínda estás a tempo de alcanzar e comezar de novo, Aceptar as túas sombras, Enterrar os teus medos, Liberar o lastre, Retomar o voo.   Non te rendas que a vida é iso, Continuar a viaxe, Perseguir os teus soños, Destrabar o tempo, Correr os entullos, E destapar o ceo.   Non te rendas, por favor non cedas, Aínda que o frío queime, Aínda que o medo morda, Aínda que o sol se esconda, E que cale o vento, Aínda hai lume na túa alma Aínda hai vida nos teus soños.   Porque a vida é túa e teu tamén o desexo Porque o quixeches e porque te quero Porque existe o viño e o amor, é certo. Porque non hai feridas que non cure o tempo.   Abrir as portas, Quitar os ferrollos, Abandonar as murallas que te protexeron, Vivir a vida e aceptar o reto, Recuperar a risa, Ensaiar un canto, Baixar a garda e estender as mans Despregar as ás E intentar de novo, Celebrar a vida e retomar os ceos.   Non te rendas, por favor non cedas, Aínda que o frío queime, Aínda que o medo morda, Aínda que o sol se poña e que cale o vento, Aínda hai lume na túa alma, Aínda hai vida nos teus soños Porque cada día é un comezo novo, Porque esta é a hora e o mellor momento. Porque non estás só, porque eu te quero.
XAQUÍN CAMPO FREIRE Entroido 2011   O sábado 12 de marzo a partir das 17,30 hs Entroido Infantil Poñede todos o disfraz e pasaremos unha tarde de festa !!! A partir das 23,00 hs acompáñanos a todos o "Trio Pasión" co seu repertorio musical Esperamos que veñades todos e todas !!!
DES-ALMADOS XAQUÍN CAMPO FREIRE.- FONTE DA CRUZ, 25-01-2011 A “Perica” era atolada e moi larpeira. Un neno de sete anos arma moi pouco e a vaca ben o sabía. Miña tía tivera un derrame cerebral e había que atendela en todo momento. Meu avó tiña 94 anos. Miña irmá, a maior, tiña 11 e de súpeto tivo de converterse en ama de casa e atender ás outras dúas nenas de 5 e 2 anos e á enferma. A nosa nai e o noso irmanciño pequeno finaran había uns meses. Esa era a nosa realidade existencial. Aquel era un día de moito apuro. Tiñamos xente de fóra axudando non sei agora en que traballos dos que se facían en común. O noso pai andaba moi triste e non daba feito. Por iso me pediu que me fixese cargo aquel día das catro vacas na Pena do Bueiro. Eu entendía ben o problema. Pero a Perica escapoume e foi larpar, atrapallar e larfar os nabos á Leira do Camiño, a do tío Rufino de Pedra Pequena. Por máis que corrín, a vaca fixo un verdadeiro estrago. E para que a desfeita fora menos visíbel arrinquei como unha ducia de nabos ao salteado e cun canoto grande transplanteinos de espicho. Cousas dun neno de sete anos! Ao día seguinte estaban pampos. As pegadas da vaca marcaban o recorrido e os nabos comidos daban conta da zaragallada. Fíxena boa! Eu falláralle ao meu pai. Tiven medo. Calei. Non dixen nada na casa. Non quería engadir máis tristezas. Pasados tres días, chegou á casa Rufino moi enfadado. Relatoulle a meu pai toda situación e coa aguillada na man pretendía que meu pai me breara para darme un bo escarmento. - “Mira Rufino, vas a miña Leira do Cuco e, cando queiras, apáñala toda enteira. O de pegarlle ao neno, permíteme que sexa da miña exclusiva responsabilidade. Xa me abonda coa que me está caendo”. Así lle falou o meu pai con moita seriedade. A tía Sabina de Agramonte era costureira. Estaba na casa arranxándonos roupa, pois non tiñamos quen nolo fixera. Nunca vin unha muller con tanta enerxía. Erguese e púxolle os puños na cara a Rufino. Díxolle que era un malnacido e chamoulle desalmado. Foi a primeira vez que eu escoitei esa palabra. E entendina. Por qué me ven agora á memoria este sucedido da miña infancia? Vou reproducir un titular que lin hai días pasados: “Yo sé que en la política hay gente capacitada, honesta, trabajadora y comprometida”. “Pero no me engaño. También, hay muchos desalmados que especulan con el bien ajeno, con las riquezas nacionales y con la Madre Naturaleza¡” Consultei a definición da RAE: “Desalmado, da. (Del part. de desalmar) 1. adj. Falto de conciencia. 2. adj. Cruel, inhumano. 3. adj. ant. Privado o falto de espíritu.” E pensei na forma de tratar a lingua e cultura galega por parte dos políticos da nosa Comunidade e mesmo do Estado. Incluso por un grande sector da poboación. Noutro dicionario aparece a etimoloxía: “Sen alma”. E decateime de que a un pobo non lle pode pasar cousa peor do que perder a alma. Estaremos sendo todos uns ‘des-almados’? Estaremos todos vendendo a nosa alma ao diaño? Asistimos a cotío ao espectáculo de como ante o patrimonio espiritual común e secular da nosa Comunidade entran estes señores como a “Perica” no nabal. Fan unha auténtica desfeita. Abusan de que un neno orfo, un pobo avellentado, é quen ten a misión de coidalo. Non teñen paraxe. Só deixan detrás as pegadas das súas malas artes e poñen a andar todas as aguilladas para brear á nosa cultura, á nosa lingua, aos nosos nenos, e a toda a cidadanía, quen medorentos, calamos, calamos e calamos. Corremos aceleradamente a ficarmos todos DES-ALMADOS. Cantos Rufinos de Pedra Pequena todos os días! Pegar, brear, destruír, arrasar! Só saben facer iso: DES-ALMAR! Cando aparecerá unha tía Sabina de Agramonte que nos diga e lles diga: DES-ALMADOS! Esperta pobo galego que te deixan sen-alma!
COIDADO!  AÍ ESTÁN DE LOITO   XAQUÍN CAMPO FREIRE. MANDIÁ, 07-12-2010.   Tiven a sorte de nacer e educarme nunha aldea da Galiza. A cultura rural ten entre as súas notas específicas a de ser moi antiga e, por ser tal, ten ensaiadas todas as formas de responderlle á vida en cada circunstancia vital: nacementos, festas, casoiros, dor, morte, desgrazas, traballos agrarios, colaboración común, infortunios, etc. Mesmo as formas de falar da nosa doce lingua galega se axeitan para responderlle ben á vida. As nosas relacións son sempre persoais, primarias, dirían os sociólogos. Todos nos coñecemos a todos, polo nome persoal e tamén polos patronímicos das casas. E logo ti de quen ves sendo? Isto non o entenderá nunca un urbanita. Esta tempada tócame acompañar moi de cerca a unhas familias nuns procesos de enfermidades longas, seguidas de morte. Agora están nesa costa arriba, tamén longa e difícil do loito, da dó: Cómo aprender a vivir cando alguén moi querido nos desapareceu para sempre. Sempre persoas concretas. Aí hai nenos, viúvas/os, anciáns, etc. Tamén hai situacións de infortunio.Como dixo Rosalía, “no meu corazón tamén chove.” Os amigos nótanse nas ocasións. Porque están e porque non están. Porque están oportunamente ou porque a súa presenza é un auténtico bálsamo de bendición a carón de nós. Que soíños fican os mortos, dixo o poeta. Mas que soidade tan inmensa a dos que lles toca encarar a recuperación de seguir vivindo sen a persoa amada. “Hei de chorar sen bágoas duro pranto. Pois que o que chora vive, iremos indo; indo, chorando, andando. E pois que cada tempo ten seu tempo, iste é o tempo de chorar.” A nós, na nosa casa, desde os meus sete anos ata os vinte, comezando pola nosa nai, fóronnos deixando seis persoas moi esenciais nas nosas vidas. E aquí ven aquilo da sorte de vivir na aldea. Todos estiveron connosco amortecendo as nosas tristuras. Lembro isto: Era polo Entroido. Os rapaces das parroquias veciñas disfrazábanse e facían troula. Cando se achegaban a uns cen metros da nosa casa, nas distintas comparsas, dicía alguén: COIDADO! AÍ ESTÁN DE LOITO. Sabían que non podían ignorarnos.  Pasar de largo?  Non tal. Viñan visitarnos. Chegaban en silencio e quitaban as caretas. Sabían que nós estabamos ben tristes. E sabían tamén que a súa visita éranos esencial. Petaban: Podemos entrar? Pasaban connosco ata media hora. Cánto lles ten agradecido o noso pai que trouxeran alivio e cordialidade para os seus picariños e para os seus anciáns, algún xa encamado. Visitaban toda a casa. Subían aos cuartos e chegaban ata o leito bicándoos e dándolles apertas e palabras de consolo. Mesmo lles recordaban tempos pasados: “Tío Xosé, como eran os entroidos cando vostede era do noso tempo? Vostede foi moi ‘adivertido’, non si?” E o noso avó enchíase de parolar con eles. E rían xuntos. El, logo, xa tiña conto para toda a semana: “Vaites que son ben xeitosos estes mozos e mozas”.  Velaí como “se acompaña no sentimento”. Estamos noutra era e a sociedade é moi diversa: “Camiñan ao meu rente moitos homes. Non os coñezo. Sonme estranos.” Mas o corazón dos homes e das mulleres seguen a necesitar que se lles achegue alguén con empatía sanante e sanadora, con sinceridade, con preparación terapéutica axeitada para acompañar eses procesos do dó, do loito. Cántos trastornos psíquicos e afectivos se derivan dunha perda mal xestionada! Cánto sufrimento en soidade e incomprensión. A civilización actual vai moi lonxe de todo canto supoña humanizar as perdas e pórlle corazón á vida. Hai moita xente soa. Certo que temos cada vez mellores psicólogos e xentes que traballan nos eidos da saúde e que o fan moi ben. Mas iso non suplirá nunca a necesidade que temos de crear novos espazos e experiencias sanantes onde podermos encontrarnos a cotío con persoas que baixen connosco ao pozo e nos acompañen para alentar de novo na vida. “Se é túa a miña noite, se choran os meus ollos o teu pranto, coma un irmán che falo.” “Aprender a coidarnos, para poder coidar, para poder axudar”: Este é o programa que estamos a desenvolver nos grupos da nosa Escola de Acompañamento e Relación de Axuda “Mons. Araúxo.” Estamos dando pasos ben importantes e facendo ben a moitos. “A miña man che dou, coma un irmán che falo”.
Vale a pena tomar e facer conciencia   O noso caso aínda non é tan dramático, porén é ben parecido e válenos para decatarnos do que realmente nos están preparando os nosos democráticos dirixentes.   Como un agasallo a Fernández del Riego quero darlle as grazas porque a el tamén lle debemos un pouquiño moito na nosa supervivencia.   Penso que solidarizarnos e extender conciencia con este pobo do Camerún non está mal de todo.   Xa sei que detrás do idioma está o esmagamento das persoas que é moito máis grave.   Todo vai xunto.  Vale a pena ver o video Xaquín Campo Freire.
QUE APODREZAN NO CÁRCERE XAQUÍN CAMPO FREIRE.- NARÓN 03-11-2010. Teño a sorte de coñecer un pouquiño o cárcere po dentro. Só un pouquiño. E cando digo coñecer, estou a falar só das persoas. Principalmente da persoa concreta que está sufrindo condena por algo. Esa persoa da que dicimos rotundamente:“Que apodreza no cárcere”. A vida no cárcere é difícil. Moi difícil e por moitas cousas. Pola vida en si, polas relacións humanas, polo sentido, ...
EU FAGO VOTO DE FIDELIDADE Á LINGUA GALEGA XAQUÍN CAMPO FREIRE, 10-10-2010 Teño decidido que pola miña parte non quero morrer sen cumprir o voto de fidelidade á miña lingua e cultura. Por iso quero, ...
CONVOCATORIA DA ASEMBLEA ANUAL DO CEMITERIO 2010 MANDIÁ, 24-10-2010, ás 12:00 horas, celebrouse na Igrexa Parroquial
O Sr. LORENZO E A SÍNDROME DO MALTRATADOR XAQUIN CAMPO FREIRE. NARÓN, 13-09-2010. Referireime só á lingua galega e ás actuacións e confesións públicas e publicadas do Sr. Lorenzo encol da lingua galega. Para nada falo da vida privada deste señor que non coñezo nin me importa, ...
Festas Patronais en Santa Uxía de Mandiá O sábado día  11 as 13,00 hs houbo unha misa multitudinaria para honrara a Patrona e amenizaron o acto a Rondalla de Mulleres de Sta Uxía de Mandiá. A continuación escomenzou a verbena popular na que actuaron os grupos musicais Manila e Combo Dominicano no campo da festa
O día 11 de setembro estamos de festa en MANDIÁ: SANTA UXÍA. Por certo, este é o nome máis elixido actualmente para as nenas, segundo un estudo publicado nos medios de comunicación de hai poucos días, ...
A segunda Festa do Cabalo de Mandiá celebrase no Campo da Festa o día 17 de xullo A parroquia de Mandiá celebra a segunda edición da Festa do Cabalo conta con diferentes probas. A organización decide elixir o Campo da Festa para celebrar o concurso cabalar. Haberá probas de arrastre, trote e andaina con premio para o gañador e para o segundo. As morfolóxicas darán premios ao gañador e premios tamén para  as de carillos.
A área da Zona Rural desenrola unha campaña intensiva de limpeza e desbroces
Os usuarios de pozos e traidas privadas pagarán un canon. A UE pide á Xunta que eleve un 20% o custo da auga Polo menos un 23% da poboación, que ata agora non pagaba canon de saneamento, terá que abonalo coa entrada en vigor da Lle¡ de Augas que prepara a Xunta. O novo canon da auga (que substituirá ao de saneamento) será universal, polo que afectará ao 13% dos galegos que, segundo os cálculos da Administración, abastécense grazas a pozos e ao 10% que o fai a través de traídas privadas. A obrigatoriedade de pagar a taxa chegará tamén aos habitantes de núcleos urbanos de menos de 2.000 habitantes. Medio Ambiente, responsable da norma, xustifica que o canon aplíquese a todas as persoas que utilizan o recurso, independentemente da súa forma de captación, e defende que a taxa é finalista, polo que se dedicará a garantir a subministración de auga. Ademais, recalca, inclúese na Directiva Marco da auga da Unión Europea, "de obrigada aplicación". Mentres o titular de Medio Ambiente, Agustín Hernández, incidía onte en que, co novo canon, Galicia será a segunda comunidade coa taxa "máis barata" e un terzo da poboación pagará menos que agora, Bruxelas recomendaba á Xunta incrementar un 20% o prezo da auga. Un informe da Comisión Europea pide unha tarificación máis estrita para recuperar os custos da subministración e saneamento, informa Europa Press. O canon, que é progresivo segundo o consumo, dependerá do número de residentes pero haberá unha redución para familias numerosas e tarifa social. Esta última, cunha bonificación do 80%, será a que se aplique ás traídas privadas, xa que o sistema "está mantido polos veciños", explicou Hernández. Para calcular o consumo precísase da instalación dun contador. O número de vivendas que se abastecen dun pozo e que contan cun contador é practicamente nula, admite a Xunta, polo que optarán por un sistema de estimación que aínda está sen desenvolver. No caso das traídas privadas que facturen o canon de saneamento aos seus asociados, seguirá facéndoo co novo gravame. Pero a realidade "é outra", di a Xunta. Ante a ausencia de contadores individualizados cobrarase á comunidade de usuarios en base a un contador xeral ou ao volume máximo especificado na concesión. Medio Ambiente presentou onte o Plan Auga 2010-2025 co que pretende garantir o abastecemento aos núcleos de máis de 50 habitantes. O investimento será de 823 millóns, dos que case 600 destinaranse a construír máis de 4.000 quilómetros de tubaxes. A Xunta quere reducir á metade as perdas de auga do sistema que, entre fugas e conexións ilegais, leva 55.000 metros cúbicos diarios.
Letras Galegas 2010 O vindeiro sábado 15 de maio a pertires das 19,00 hs no Local Social este ano adicado a Uxío Novoneyra. D Germán Castro Director do "DIario de Ferrol" falaranos das Letras Galegas e a prensa e da vida do autor homenaxeado. Seguira a sesión coa lectura dunspoemas do autor e para rematar a Coral Polifónica do Casino de Franza clausurá os actos do día.
"Asedio á lingua galega"
“Ben mirado nosoutros non somos máis que palabras” (Martí Pol)
O Mandiá alcanza o ascenso a Segunda O Mandiá conseguiu a terceira praza de ascenso á Segunda Autonómica logo de lograr a vitoria ante o Racing San Pedro por 0-2. Desta forma, acompaña aos Amigos -que se proclamou campión da categoría logo de imporse ao Moeche por un claro 3-0- e ao Aspirantes, que nesta ocasión non foi capaz de pasar do empate, 2-2, na súa visita ao feudo do Xuventude Cabanas. O Mandiá afrontaba a xornada coa intención de sumar o punto que lle garantise subir, pero foi mellor que o San Pedro e levou a vitoria. Ademais, ata perdendo alcanzase o obxectivo, xa que o Rosalía só igualou na súa contenda ante o Bertón, a pesar do cal acaba a competición na cuarta praza que tamén podería darlle o ascenso se se confirma a retirada do San Pablo de Segunda, aínda que para que iso hai que esperar á asemblea da entidade que se celebra o 9 de marzo. Ademais, hai que destacar que o Monfero terminou na praza de pechacancelas, logo de perder ante o Bemantes por 42. Pola súa banda, o Cañoles e o Miño empataron a tres tantos, mentres que o Galicia de Caranza derrotou ao San Mateo no seu campo por 1-2
NO DÍA DAS NAIS, PARABENS A MOITOS !!! Xaquín Campo Freire.- Narón, 28, 04-2010.
Convocada pola Plataforma en Defensa da Sanidade Pública da Area Sanitaria de Ferrol      Domingo, 11 de abril as 12 do mediodía Partindo do Ambulatorio – Praza de España  - Ferrol GRAN MOBILIZACIÓN COMARCAL EN DEFENSA DA SANIDADE PUBLICA: Co lema: "A saúde non e un negocio, non a privatización da Sanidade Pública" Nesta Plataforma – da que forma parte a A.C. Fuco Buxán -están integradas diversas Asociacións Culturais, Sociais e Veciñais, Sindicatos e Entidades. ¡ NON A PRIVATIZACIÓN DA SANIDADE PÚBLICA ! ¡ A SAÚDE NON É UN NEGOCIO ! Prégase participación e difusión. http://plataformadspferrol.blogspot.com/.
A.VV. DE MANDIÁ ESTA ASOCIACIÓN INFORMA QUE SEGÚN LO ACORDADO EN LA PASADA ASAMBLEA, TODOS LOS SOCIOS PODRÁN HACER EL INGRESO EN LA CUENTA DE CAIXA GALICIA 2091-0200-03-304009938'8, DE DICHA ASOCIACIÓN. CUOTA SOCIO: 20€
O Concello e a Asociación de Vecinos de Serantes preparan xa a romaría de Chamorro O Concello anunciou onte o programa de actos que o vindeiro luns, 5 de abril, organízase en colaboración coa Asociación de Vecinos de Serantes para celebrar a festividade da Virxe de Chamorro. A romaría remóntase á década dos 50, pero este ano o programa iniciarase un día antes, o domingo, segundo informou a responsable municipal de Festas, María López. Nesta xornada haberá pasacalles a cargo dos grupos de gaitas Os Estrobos e Agarimo de Catabois na contorna da ermida, desde as dez da mañá ata as oito da tarde. Ao día seguinte serán estas dúas mesmas agrupacións as que volverán anunciar cos seus pasacalles a romaría, desde as oito da mañá. As mesmas darán comezo ás nove da mañá e celebraranse, cada hora, ata a unha do mediodía, momento en que a Virxe sairá en procesión e presentaranse os ex-votos de cera á imaxe. Para acabar, lanzaranse bombas de palenque. Unha vez finalizada a actividade relixiosa, os romeus aproveitarán a súa estancia no monte de Chamorro para compartir o xantar. O Concello habilita autobuses gratuítos para as persoas de mobilidade reducida.
NON !!! A PRIVATIZACIÓN DA SANIDADE PÚBLICA         O problema é serio. Ao final os pobres, a maiorìa, ficarán cunha mala beneficencia, aínda máis deteriorarada. É hora de dicir non a especulación salvaxe dun dos principais dereitos de todo ser humano. Non se pode especular coa saúde e enfermidade dos máis débiles. A Atención universal en materia de saúde e sanidade é un dereito por ser persoa. Máis tarde, cando sexa tarde, lamentarémonos.
O coruñés Luís Díaz participa na bienal de fotografía e arquitectura belga: Os palcos de orquestra galegos Houbo un día en que os palcos de orquestra foron o epicentro da alegría popular. Hoxe, con todo, moitos deles seguen en pé como edificacións inservibles, presas dun pasado totalmente superado. O fotógrafo Luís Díaz (A Coruña, 1978) enredouse desa melancólica sensación e elaborou unha serie na que estas construcións populares ocupan todo o protagonismo. O proxecto titúlase Caixas de música e foi seleccionado para a bienal de fotografía e arquitectura de Bruxelas. «É unha homenaxe ás verbenas, aos sitios nos que se coñeceron os nosos pais», explica o autor, que hoxe verá colgada a súa obra xunto a fotógrafos internacionais de primeiro nivel. «O tema da bienal eran os espazos de celebración -explica-. Fixeime na poética das imaxes e, a partir de aí, ideei un proxecto no que se unen tres mundos cos que teño gran contacto: fotografía, música e arquitectura». Díaz percorreu os pobos da Coruña e Lugo en busca deses escenarios: «Están nesa fase de que non se sabe moi ben que facer con eles. Seguen en pé, pero ninguén os necesita. Atópaschos tras unha portería ou ocultos tras a vexetación, sen vida, cando no seu momento estiveron cheos de música e de xente. Iso dálles unha atmosfera moi particular». O traballo de Díaz mantén unha certa conexión con Casas doentes, do tamén coruñés Manuel Sendón. Recoñéceo sen ambaxes: «Aquela exposición gustoume moito. Reunía melancolía e sensibilidade social. O enfoque de Caixas de música é similar a nivel fotográfico». Alí as protagonistas eran as casas tapiadas e abandonadas polo desenvolvismo. Aquí, estas singulares mostras de arquitectura popular sepultadas polas discotecas e os tráileres das orquestras actuais.
Cousas da lengua VII EDICIÓN PREMIO FRANCISCO FERNÁNDEZ DEL RIEGO (Diario de Pontevedra.- 02/03/2010). Alberto Pena
O Día Internacional da Muller Traballadora celébrase o día 8 de marzo e está recoñecido pola Organización das Nacións Unidas (ONU). Neste día se conmemora a loita da muller pola súa participación, en pé de igualdade co home, na sociedade e no seu desenrolo integro como persoa. É festa nacional nalgúns países, ...
A Xunta Directiva convoca a tódolos socios á Asamblea Xeral Ordinaria que se celebrará o 27 de Febreiro ás 18:OOh. en primeira convocatoria e ás 18:30h. en segunda, no local social, co seguinte orde do día: 1.- Lectura e aprobación, se procede da acta anterior. 2.- Resumo das xestións realizadas no ano. 3.- Estado de contas. 4.- Presupostos – Traballos estimativos para o ano. 5.- Rogos e preguntas.
Rogamos que cada socio cubra os datos abaixo solicitados para ter un mellor rexistro dos mesmos e así poder ter unha boa e rápida comunicación. Entregar o día da asamblea ou en calquer momento no local social. NOMBRE: N° SOCIO: DIRECCIÓN: CORREO : TLF: CORREO A.VV. DE MANDIÁ: avvmandia@hotmail.com ou TIf.: 981.36.71.14
BANDO
BANDO
O erro de Vilariño de Conxo Un home que defende a súa liberdade e a súa lingua e cultura.
Queridos amigos: Xa podedes isertar nas adhesións a do Foro de Curas Mos. Araúxo. Están vencellados nel uns cen de toda Galiza. Ás reunións trimestrais non asisten sempre todos,pois ao sermos escasos sempre hai dificultades. Logo hai máis que andan na órbita de influencia. Esta nova vai en primicia para varios medios a un tempo. Unha aperta de Xaquín
HAITÍ.- TEÑO UNHA PREGUNTA PARA VOSTEDE Xaquín Campo Freire. Narón, 14-01-2010. Coma moitos outros, pensamos facer colectas nas nosas parroquias e organizacións a favor dos irmáns haitianos, que xa de lonxe veñen padecendo o de seren dos máis empobrecidos do mundo, como todos sabemos.
Estimado Secretario Xeral de Política Lingüística: Chámome Xosé Manuel Rodríguez González e son profesor de ensino secundario, especialidade Tecnoloxía, ...
Mañá venres 15 de xaneiro as 18,00 hs Charla no Local Social sobre o "Apagón Analóxico"
A lingua agarda por todos nós. Primeiro para falala. E xa loguiño para defendela. Sempre adiante. Xaquín Campo Freire
Desde Uruguay un saludo de una "Compatriota Gallega "que vive en las Navidades con calor muy distintas a la de mi segunda Patria, ... Me es Necesario Poder saludar y expresar mi pensamiento de que se renueve la esperanza en el festejo del NACIMIENTO en esta Noche Buena que hace mas de 2000 años que celebramos Isabel Gea Montevideo Uruguay faro del cerro esta en la fortaleza en uso actualemente es de los mas porentes de la region
FESTAS DE NADAL 2009   24 DECEMBRO: AS 18:OO HS. VISITARANOS PAPA NOEL. 26 DECEMBRO: ÁS 18:OO HS. PROXECTARASE UNHA PELÍCULA, TÓDOLOS PUBLICOS. AS 20:OO HS DESPEDIREMOS O ANO CUNHA COPA DE CHAMPÁN E UN CHOCOLATE CON CHURROS. 27 DECEMBRO: 19:O0 HS. RECOLLIDA DAS CARTAS DOS PAXES REAIS. 4 XANEIRO: 17:45H CABALGATA (Z. RURAL), ESTARÁN OS REIS MAGOS NO LOCAL. ACUDIDE A RECIBILOS... 6 XANEIRO: CABALGATA REIS MAGOS, AS 10:OO HS. SAÍRAN DE TABOADA E RECORRERÁN A PARROQUIA, DE 11:OO HS. A 11:3O HS, ESTARÁN NA IGREXIA, PARA LOGO CONTINUAR HACIA BAIXO, REMATANDO NO LOCAL SOCIAL. ¡QUEREN SAUDAR ÓS NENOS E MAIORES! A.V.V. DE MANDIÁ DESÉSALLES A TODOS
O Sr. Feijoo e o “sensus plenior” do Bosque Animado, ... 2010 xa está ás portas Hai un quefacer que agarda por nós. Entre moitas outras cousas vai ter importancia a supervivencia da nosa lingua e cultura. Cada un de nós ten un cachiño de responsabilidade. Que dentro dun ano vexamos o mundo un pouco máis axeitado en todos os sensos, porque cadaquén fixo algo para iso. Unha aperta de amigo, porque estás no meu elenco dos "cordiais" e síntome gozoso diso. Xaquín Campo Freire.
Recolleron víveres para a Cociña Económica e xoguetes no rural O presidente da Agrupación de Asociacións de Vecinos da Zona Rural de Fenol, José Polo Veiga, anunciou que nos locais de todas as entidades que forman parte da mesma recolléronse víveres para entregar na Cociña Económica o próximo día 18 de decembro, nun acto fixado para as 13.15 horas. Así mesmo comunica que nos locais veciñais recóllense xoguetes para os nenos necesitados. a data fixada para retiralos é o próximo 30 de decembro ás catro da tarde. Pola súa banda, a A Vv O Lago de Doniños celebrará a festa de fin de ano adiantada o 19 de decembro. A cea será achegada polos veciños e a entidade porá as bebidas e as tradicionais uvas. A festa concluíu coa actuación de Joselo
O TSXG anula o plan sectorial de Menáncaro aprobado polo anterior goberno do PP e IF A Sala do Contencioso Administrativo do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia (TSXG) ditou unha sentenza pola que anula o plan de sectorización de Menáncaro, que fora aprobado polo anterior goberno do PP e IF. Este feito é consecuencia do recurso interposto por dous afectados pola pretendida urbanización da zona, representados polo avogado Cristóbal Dobarro, no que figuran corno demandado o Concello de Ferrol e como codemandados Juan Fernández García, líder de IF; aros Noroeste Inmobiliaria e a Sociedade Agraria de Transformación Agropino. No fallo recóllese que o feito de que a delimitación do plan de sectorización non se ajas-ta á prevista no Plan Xeral de Ordenación Municipal é indiscutible. No citado plan xustificábase a inclusión no seu ámbito dunha parcela de L674,80 metros cadrados, clasificada como chan rústico de protección ordinaria, para destinala a sistemas xerais de espazos libres e zonas verdes, por ser lindeira coa zona de caducifolias, e argumentábase que tal modificación das determinaciones do PXOM vén permitida polo artigo 62.2 da Lei 9/2002, porque non afecta a chan de especial protección e non supón unha alteración que alcance ou supere o 5% da superficie do ámbito. O Tribunal non o entende así, polo que anula o plan, que contemplaba a construción de 69 vivendas unifamiliares e un hotel
Plan de normalización lingüística do Concello de Ferrol O departamento de Normalización Lingüística do Concello de Ferrol impulsa esta web para difundir e dar a coñecer as actividades de promoción da Lingua Galega
QUE ESTADES A ESPERAR?.-Meditación de advento só para Bispos, ...
A.V.V. de SANTA UXIA de MANDIA: Presidente:         JOSE MANUEL SUAREZ SABIN                             Vicepresidente: JULIO RIVAS VAZQUEZ   Secretaria:          RAQUEL TEIJEIRO FERNANDEZ                             Vicesecretaria:   BEGOÑA DIAZ ALONSO                             Tesorera:            ROCIO TEIJEIRO DIAZ                             Vicetesorera:      CARMEN FREIRE PITA                             Vocais:               JESUS SANGIAO GONZALEZ        ABEL RIVAS YAÑEZ          ARTURO FREIRE PITA
Programa da Convivencia de Escola de Saúde "Mons. Araúxo", ...
25 de novembro, Día Mundial contra da violencia machista
MAUSOLEOS SAGRADOS IMPONENTES Y CEMENTERIOS INVISIBLES BAJO LA LUNA
Mandiá celebrou o seu magosto. O pasado sábado convocouse os mais pequenos a un Samaín as 17,30 hs e para os maiores escomenzou o magosto as 20,30 hs con degustación de productos propios da festa para todos e todas os asistentes.
Empresa ecolóxica e feminina Unións Agrarias formará a 2.000 agricultoras para que cren negocios sostibles en municipios do rural "En Galicia hai moi poucas iniciativas empresariais relacionadas co medio ambiente, pero de mulleres, menos aínda". Por iso, o programa Muller, Medio ambiente e Desenvolvemento Rural de Galicia, promovido polo sindicato Unións Agrarias, pretende que traballadoras do medio rural anímense a crear a súa propia empresa e favorézase así a súa inserción laboral. A directora do programa, Paula Conte, explica que con el se potencia que "actividades que se fan desde sempre", pero polas que a muller non se dá de alta na Seguridade Social como autónoma ou se anima a constituír unha empresa, profesionalícense para que as mulleres pue dan cotizar. Así, formarase ás 2.000 persoas que sigan o curso en turismo de natureza; produción, transformación e elaboración ecolóxica de produtos como mel, viño ou carne; na xestión e tratamento de residuos a través da compostaxe ou a biometanización; no sector enerxético renovable ou a xestión forestal sostible. Os cursos compleméntanse cun blog para que participen as alumnas -no que haberá información, talleres virtuais e videoconferencias-, cinco xornadas e un congreso. Neste último as participantes poderán coñecer de primeira man as experiencias doutras mulleres que xa puxeron en marcha as súas empresas. Este ano a organización do programa, posto en marcha grazas a un convenio coa Fundación Biodiversidade do Ministerio de Medio Ambiente, espera que se cren dez novas empresas de corte familiar ou que outras xa formadas inclinen os seus sistemas cara á produción ecolóxica. Para conseguilo, contarán con asesoramento continuo. A formación . será teórica, practicamente todo a través de Internet, polo que UU AA porá as súas máis de 30 locais a disposición das mulleres e salvar así a brecha tecnolóxica do rural. Ademais as alumnas terán a posibilidade de realizar prácticas en empresas do sector. O programa aspira a mellorar a integración laboral de mulleres aproveitando recursos próximos e infrautilizados que permiten crear emprego e a fixar tamén poboación no medio rural.
Un novo espazo para evitar que o galego "dea un paso atrás" Galego, Patrimonio dá Humanidade' reúnese en Santiago Un chamamento para impedir que se dean pasos atrás" na presenza do galego na vida pública percorreu onte os discursos de líderes sindicais, profesionais de distintos ámbitos e personalidades políticas e da cultura. O colectivo Galego, Patrimonio dá Humanidade encheu o Teatro Principal de Santiago con palabras en defensa da liberdade lingüística e críticas contra a Xunta pola súa postura sobre a presenza do galego na educación e por romper "por un puñado de votos" o consenso lingüístico en Galicia. "É necesaria a volta ao consenso, por un puñado de votos cometéronse erros moi grandes. Esperamos a volta á cordura", comezou José Antonio Gómez, secretario xeral de UXT Galicia, nas intervencións. Tamén Xosé Manuel Sánchez Aguión, de CC 00, rexeitou "rotundamente os intentos do PP", de usar o galego como "mercancía electoral". Diferentes profesionais puxeron de relevo a situación da lingua de Galicia nos seus ámbitos: "Mágoa que un colectivo que ten que defender os dereitos non defenda ese", proclamou unha avogada que reclamou ferramentas para desenvolver o seu traballo en galego e que os cidadáns non deixen de falar o seu idioma ao cruzar a porta dun xulgado. "Os pacientes falan galego", defendeu unha médico da Coruña, mentres que a decada de Matemáticas de Santiago resaltou os esforzos da súa facultade por dotar á carreira de vocabulario adecuado en galego. "En cuestións idiomáticas, sumar sempre sae a conta", concluíu. "Queren cortarnos a lingua e nin sequera dannos dúas pernas. Nós escollemos ser peixes e falar a nosa lingua", comparou a escritora e profesora Marilar Aleixandre en referencia ao conto da Sirenita. Un estudante indio subiu tamén ao escenario para razoar que aprende galego porque "coñecer unha comunidade sen a súa lingua é como coñecer a unha persoa e non o seu corazón". Como representante do colectivo interveu o filólogo Henrique Monteaguro, que defendeu a iniciativa como a creación dun novo espazo e discurso a favor da convivencia lingüística. O profesor criticou os intentos da Xunta para "desmantelar o conseguido na autonomía", así como os ataques de "grupos minoritarios con privilexios". Tamén participaron o ex deputado Pablo González Mariñas, a ex conselleira de Educación Laura Sánchez Piñón e o sociólogo Fermín Bouza
EMPATÍA: MIRA DESDE OS MEUS OLLOS E VERÁS...  XAQUÍN CAMPO FREIRE, 01-11-2009
Mobilización nacional en defensa do galego – Coméntase o posicionamento enviado aos medios de comunicación en nome das portavocías e ábrese unha quenda de intervencións para valorarmos o acontecido na mobilización nacional, tirándose como conclusión que malia ao “apagón informativo” previo dos medios de comunicación o resultado foi moi positivo en todos os aspectos e que cómpre continuarmos co traballo para arrombar cos retrocesos que xa se están a producir na protección e presenza pública do noso idioma e para evitarmos as ameazas que se anuncian, ...
Eu son un deses galegos do senso pexorativo. E ti, de quen ves sendo? Debemos pensalo axeitadamente.
Os educadores tamén necesitamos música e poesía. Os axudadados xa non digamos. E a lingua galega xa está boquexando por uns olliños de mel
A escoita activa por Xaquín Campo Freire 30-10-2009
Amigos: Crónica Queremos Galego !!! Hai poucos días un debuxo lindo de don Victorino Pérez Prieto percorría os nosos correos e mesmo algúns xornais: DEUS FALA GALEGO. Nós puxémolo na nosa Igrexa e gostamos del. Fun a Compostela o domingo e veume a mesma pregunta: De verdade algunha vez Deus terá falado galego? Partillo contigo o que eu descubrín.
Convocatoria da Asemblea Anual do Cemiterio Sta. Uxía de Mandiá  domingo, 25 de outubro ás 12:00 horas na Igrexa.
A relación de axuda por XAQUÍN CAMPO FREIRE Todos nos vemos na responsabilidade de botar unha man para axudar a alguén nun intre de necesidade, para saír dun apuro ou mesmo para atender a un familiar. Unha das preguntas que nos facemos con frecuencia: E como vou eu axudar se ninguén me ensinou esas habilidades? Porque todos concordamos en que unha cousa e querer axudar e outra moi distinta, facer as cousas con proveito e beneficio para a persoa auxiliada. Hai un principio moi antigo en medicina, en bioética, en traballo social e en pedagoxía que vale para toda actuación coas persoas: “Primum, non nocere”. O primeiriño de todo, non facer mal, non danar. Por iso cómpre un mínimo de sentido común e unha boa preparación xeral nos procesos de acompañar a algúen nas distintas actuacións que tentemos levar a cabo nesa arte de axudar, de educar, de coidar, de aconsellar, etc. Desde mediados do século pasado foise abrindo paso, primeiro no mundo anglo-saxón e, logo, xa entre nós, esa habilidade que se deu en chamar na psicoloxía humanista: A relación de axuda. Calquera voluntariado que queira ser serio ten de prepararse nesta disciplina se pretende cumprir co principio denantes enunciado. Nesta arte de coidarnos e de coidar ao coidador iremos dando paulatinamente unhas pistas que, anque xerais, poden ir abríndonos camiño para mellor documentarnos nesta tarefa tan importante da solidariedade, na que sen dúbida todos sentimos anceios de proxectar a nosa vida. Por hoxe imos ficar cunha definición descriptiva que xa nos pode aclarar algúns conceptos: A Relación de axuda é “a arte dmandiantar as súas dimages/actualizacions/non-privatizarsanidade.jpg máis sanamente posíbel no medio da súa enfeimages/actualizacions/non-privatizarsanidade.jpgximo a liberdade e a responsabilidade do destinatrio da axuda, ofrecéndolle como recursos desa axuda precisamente os elementos máis propios e axeitados da comunicación interpersoal, apoiada en feitos, actitudes e habilidades de interacción persoal”. Unha boa comunicación é unha ferramenta terapéutica esencial que nos conduce ao principio de autonomía, ao consentimento informado, á confianza mutua, á seguridade persoal e á información que toda persoa necesitamos para sermos nós memos, para deixarnos axudar e para mellor axudar aos demais. Se melloramos un pouco a comunicación, xa solucionamos moitos medos e malos entendidos que nos fan sufrir. A todos nos gusta ser algo máis felices. Seguiremos debullando esta temática seductora.
Día Internacional das mulleres rurais  Rede Española de Desenvolvemento Rural- O próximo 15 de outubro, celébrase en todo o mundo o DÍA INTERNACIONAL DAS MULLERES RURAIS. Un 10% da poboación española (ao redor de 4 millóns) son mulleres que viven no ámbito rural. Con este motivo, o vindeiro mércores, 14 de outubro, convocámosvos a unha rolda de prensa na que informaremos sobre a situación actual da muller rural e o seu papel fundamental no desenvolvemento das zonas rurais. A rolda de prensa correrá a cargo de María del Carmen Ochoa, portavoz da Rede Española de Desenvolvemento Rural (REDR) para temas de muller, alcaldesa de Olite (Navarra) e muller rural.
Unha “ruada” popular reivindicou onte o dereito a vivir en galego O centro da cidade falou onte, ó menos durante unha hora, maioritariamente en galego. A rúada popular propiciada pola plataforma Queremos Galego reivindicou o dereito a falar en galego e, sobre todo, a vivir nesta lingua. A praza de Armas foi o punto de encontro e de partida deste acto, no que participaron activamente o párroco de Mandiá, Xaquín Campo, a directora do CPI Atios, Delfina Bañobre e Xabier Ferro, médico do complexo Arquitecto Marcide e voceiro da plataforma. Posteriormente a comitiva dirixiuse hacia Amboage pola rúa Dolores ó ritmo da música e dunha letra na que se facía fincapé en que “falando en galego podemos ser normais/ defendámolo sempre, queremos ser normais”. O acto reivindicativo e lúdico de onte así como o sentido que se desprende da constitución desta plataforma ven dado polos “ataques” que dende diferentes eidos profesionais se considera que se están dando co novo goberno da Xunta de Galicia. Os representantes da plataforma falan de “regresións” e de “ruptura dos consensos acadados” e non atopan ningún exemplo de “impulso” da lingua como consideran que sería unha obriga das administracións. O día 18 haberá unha manifestación reivindicativa en Santiago á que se convoca á comarca. Onte, Terra Galega manifestou a súa adhesión a este iniciativa, como xa o fixeron outras entidades culturais e políticas.
A defensa do Galego bótase a rúa A plataforma Queremos Galego percorreu onte as rúas do centro de Ferrol logo de concentrarse na praza de Armas, onde tiveron lugar as intervencións de Xaquín Campo, párroco de Mandiá, Delfine Bañobre, deireitora do CPI Atios de Valdoviño, e o xinecólogo Xabier Ferro, tamén portavoz da plataforma. Pola súa banda, Terra Galega anima aos veciños a participar na manifestación do 18 de outubro en Santiago.
Como aprendermos a acompañar nos procesos de coidarnos e coidar. Como mellor axudar? Temos de devolverlle ao mundo corazón e solidariedade. Desa que non sae na prensa, pero prende os corazóns. É importante intercambiar ideas e iniciativas. Entre todos o mundo funciona mellor.
ACTIVIDADES CURSO 2009-2010 A VV DE MANDIA YOGA TALLER MEMORIA TEATRO BOLILLOS LABORES GUITARRA INFORMÁTICA BAILE SALON (CHA-CHA-CHA, MERENGUE, SALSA, BACHATA) BISUTERIA CON SWAROVSKI TODAS ESTAS ACTIVIDADES ESTAN PENSADAS PARA OS NENOS E MAIORES. OS INTERESADOS APUNTARVOS NO LOCAL SOCIAL, OU NO TELEFONO 981 367 114 E PARA A ORGANIZACIÓN DAS MESMAS, TEREMOS UNHA REUNION CON TODOS OS QUE VOS APUNTÁCHADES O VINDEIRO LUNS, 28 de SEPTEMBRO AS 19:30H. ANIMARVOS !!!
VALE MÁIS ACENDER UNHA PEQUENA LUZ QUE MALDICIR AS TEBRAS. Fronte á campaña de destrución da nosa querida lingua e cultura eu quero ir acendendo pequenas luces. Velaí un cartaz apropiado para as nosas igrexas. Non llo copiamos a ninguén. O orixinal é de Tori. Conviría darlle cores axeitados. Os nenos saben facelo moi ben. Pódense facer fotocopias e repartilo na catequese para que lle dean cor e logo faise unha catequese de como Deus tamén apousa connosco: "É domingo, día de festa, día do Señor, e El fala coma nós. Mellor: Nós falamos coma El, GALEGO. O GALEGO TAMÉN VOS É COUSA DE DEUS. A PALABRA DE DEUS TAMÉN ACONTECE EN LINGUA GALEGA. LOADO SEXA DEUS. Ten algo que ver o de GALILEO? Tampouco de alí podía saír cousa boa, disque! Non teremos que render contas de ter cooperado desde a Igrexa cos destrutores do de nós? Non somos nós mesmos deses perseguidores? O Concilio Pastoral de Galicia di así: "11.1.- O C.P.G. pídelle a todos os cristiáns, Bispos, Curas e Leigos, cadaquén según a súa especifica misión, que participen na promoción da lingua galega, por ser un valor humán que está asociado coa liberación do home galego e, por ende, coa evanxelización." Os do Concilio Galego non eran ningúns tolos nin "políticos", nin estremosos. Se de algo pecaban era de seren excesivamente conservadores e abondo timoratos. Como Igrexa de hogano, estámolo a facer? O Bispo Araúxo cumpriu: "A FE CRISTIÁ ANTE A CUESTIÓN DA LINGUA GALEGA". E sufriu persecución política, e tamén desde dentro da Igrexa e dos eclesiásticos. Podo testemuñalo persoalmente. Era maio, Festa da Pentecoste do 1975. Pero era crente e por iso falou e falou palabras de vida. Acendeu a súa luz. E o seu brillo segue aí coma un facho ben esplendoroso. Benia á súa teoloxía e ao o seu compromiso de home de Deus. "Vós sondes a luz do mundo. Vós sondes o sal da terra" VALE MÁIS ACENDER UNHA PEQUENA LUZ QUE MALDICIR AS TEBRAS.
¿Para que serve o Galego? Faria falta ter que preguntalo ou afirmalo? Non estaremos algo .... ? É o mesmo que ter preguntar para que servo eu, para que serve cada persoa, para que serven os inmigrantes,para que serven os eivados, etc. para que serve ... , para que serve ... , para que serve ... , para que serve ... , para que serve ... , " E collendo a un neno dixo: O que queira ser primeiro, fagase servidor dos máis débiles". Esta filosofía non é a que campa hoxe. para que serve ... , para que serve ... , para que serve ... , para que serve ... , para que serve ... , Si. Agora xa entendo para que serve o galego. O galego serve para poñerlle corazón ao mundo. Na Galiza o galego foi conservado e transmitido polas crases populares. Nunca a linguaxe dos humildes pode subir ao altar dos aplastadores: Para que serve o galego? Pero o galego seguirá servindo para pórlle corazón ao mundo. Eu tamén digo como a persoa que mo enviou: Unha morea de bicos.

VI Mostra de Corais en Perlío

Fechas de celebración: 5/11/2011
Lugar: Local Social del C.C.R.D. de Perlío
Parroquia: Perlío
Municipio: Fene
Comarca: de Ferrol
Provincia: A Coruña

El próximo sábado 5 de noviembre se celebrará una nueva edición de la "VI Mostra de Corais" que tendrá lugar a partir de las 21.00 horas en el local social del Círculo Cultural Recreativo e Deportivo de Perlío. Las corales participantes serán:
-Rondalla Perla del Río.
-Coral Polifónica San Mamede de Zamans (Vigo-Pontevedra).
-Coral Polifónica de Burela (Lugo).

MANDIÁ: D. Manuel Comellas Coimbra

XAQUÍN CAMPO FREIRE. MANDIÁ, 28--07-2011.

Os pobos que se teñen por algo, desexan contarlle ao mundo enteiro as epopeas que lle son propias e acaídas. Algúns tiran do xénero épico e relatan sucesos lendarios ou históricos de gran importancia para todo o pobo, tendo en conta os valores morais ou a presenza de forzas sobrenaturais contra das que non se pode loitar en pé de igualdade. Se houbo batallas, naturalmente, sempre as gañaron os nosos, pois ninguén gosta de cantar desgrazas senón heroicidades. E se non houbo vitoria, sempre foi por algunha innobre trampa agochada, cousa que non é de persoeiros honrados: “Nós non viñemos loitar contra dos elementos”, dixo El Rei, D. Felipe.
En Mandiá temos lendas importantes, mas hoxe imos falar da nosa historia real. Algún dos máis anciáns aínda ten ouvido falar Don Manuel Comellas Coimbra, que naceu en Ferrol o 30 de abril de 1853 na casa número 6 da rúa Sánchez Barcaiztegui. Porén a súa vida pasouna na “Finca”, de Mandiá. Del estamos profundamente fachendosos e non queremos esquecelo.
Foi un dos fundadores de El Correo Gallego, (1878), do que tamén foi director. Escritor, en galego e castelán, moi valorado na súa época nas numerosas publicacións periódicas de daquela. Formou parte moi activa no Rexurdimento galego. Participou en numerosos certames literarios, nos que acadou numerosos premios, e era un habitual nas tertulias de máis sona. A súa actividade cultural en Galicia foi intensa, constante e de gran calidade.
A obra literaria é numerosa. Porén, en libro, como tal, nunca foi dada ao prelo. Podemos catalogala: 1) Poemas: odas, elexías e poemas de circunstancias e costumistas. 2) Teatro: Pilara ou Grandezas d'os humildes. Fantasía dramática en tres partes, publicada en 1920. Non foi reimpresa desde entón. O seu estreo en Ferrol tivo un grande éxito.
PREMIOS: 1877. Palma de Prata nos Xogos Florais da Coruña: A María Pita. 1882. Palma de Ouro nos Xogos Florais da Coruña: A Galicia (Nosa nai Galicia). 1888. Mellor articulo periodístico 1888: Imperio Industrial. 1892. Mellor articulo periodístico 1892: A Libertade. 1897. Premio Círculo Católico de Obreiros: El Cristo de Candás. 1899. Premio Círculo Católico de Obreiros: Doce Cantares Gallegos. 1899. Emprendedor social, premio Quevedo da Fundación Correo Gallego 1900. Premio "Mellor poesía corta galega 1900": A Enfermidade. 1901. Premio "Home de confianza de S.S. León XIII": Catecismo Rerum Novarum. Según las normas de León XIII. 1909. Premio Honorifico da Real Academia Galega. 1919. Mellor obra teatral dramática de Galicia: Pilara, a grandeza dos humildes. 1930. Ten asignado o seu nome á unha en Ferrol Vello. E así se chama modernamente o Centro de Saúde desa parte de Ferrol.
Foi condecorado pola Santa Sé en 1901 polo papa León XIII. En 1905, publicou Catecismo Social, segundo as ensinanzas da Encíclica "Rerum Novarum" de León XIII. Era un fervente católico.
Tamén foi fundador e profesor do Colexio Comellas (1877-1934), sito en Ferrol. Nel estudaron, entre outros, Francisco Franco e Ricardo Carvalho Calero. D. Ricardo, na Historia da literatura galega contemporánea, Galaxia, Vigo 1975, pp. 433-435, dános del esta referencia que cómpre coñecer:
“Don Manuel Comellas Coimbra figura como autor dramático galego pola súa obra Pilara. Foi estrenada no teatro Jofre, de Ferrol, o 23 de agosto de 1919, e novamente representada no mesmo teatro o 6 de setembro do propio ano. Imprentouse ao seguinte nos talleres de El Correo Gallego. É unha peza de ambiente mariñeiro, de desenrolo dramático, pero de desenlace fiz. Ten como segundo tíduo Grandezas dos humildes, i é evidente n-ela unha intención moral. O escritor non percuróu somente un fin artístico: quixo tamén dar unha lición de ética, e n-iste senso a súa obra cóntase antre as que constituien o teatro educativo. Contén unha apoloxía do carácter dos peixeiros e unha condenación do caciquismo. No primeiro aspeito o patrón Sidro e a súa filla Isabel. A perseguizón da moza pol-o home da vila relaciónaa asimismo, co Lubicán, de Cotarelo”.
“Morreu na súa casa de Mandiá o 3 de xuño de 1925. “Alí acodimos os seus discípulos de entón, os seus discípulos de antano a escoitalo, silenzosos, no seu derradeiro viaxe”. Na lápida do seu fogar nadal lese: “Bó ferrolán, bó periodista. Mestre de tres xeracións de estudantes”.
En Mandiá, na “Finca”, tiña árbores e plantas exóticas, importadas do Xapón e de moitos outros lugares. Era un excelente botánico. Chegou a ter unha grande fortuna. Utilizouna para causas benéficas e deixou parte da súa herdanza á Real Academia Galega.
De vez en cando convén recordarlle ao mundo que ser de Mandiá é ter unha historia detrás, que vale a pena coñecela, difundila e estar fachendosos dela. Nesa historia tamén está a nosa fala galega e nós temos a honra de sermos herdeiros dun mestre de mestres. Fagámoslle honores falando e facendo coma Don Manuel Comellas.
Cun mestre así na nosa propia historia pode alguén dicir que falar galego é de pouco instruídos? Falemos galego! É o noso!

La Asociación de Cabaleiros de Mandiá espera reunir el sábado a 400 equinos

La feria del caballo de Mandiá camina hacia su consolidación y en su tercera convocatoria, prevista para este sábado, espera reunir a 400 ejemplares equinos y a centenares de personas. La convocatoria está organizada por la Asociación de Cabaleiros de la parroquia e incluye actividades complementarias a los concursos y carreras.
La fiesta comenzará a las diez de la mañana en el campo de la fiesta. Habrá un concurso morfológico en el que se valorarán los caballos de pura raza gallega, los cruzados y los de tiro. Después se celebrará el concurso de arrastre, para percherones. En un principio está previsto que se coloque una carga de 900 kilos. Sin embargo, en función de las necesidades, podría variarse el funcionamiento para no empezar ya con ese peso e ir incrementándolo poco a poco.
Tras esas primeras pruebas habrá una comida popular en la que, por diez euros, se servirán callos y carne asada. Un menú contundente que permitirá coger fuerzas para la tarde, que empezará con carreras de andadura (en dos y cuatro tiempos) y trotones y con una de las pruebas del campeonato gallego de andadura, también para cuatro y dos tiempos y trotones.
La andadura es un paso característico de Galicia y de determinados países sudamericanos como Colombia o Perú. “El caballo va muy rápido y no mueve al jinete”, explica Heriberto Fernández Permuy, presidente de la Asociación de Cabaleiros. “Era muy usado, por ejemplo, por los curas, para hacer lartas distancias en el menor tiempo posible”.
El programa incluye además una carrera de carros de paseo de dos y cuatro ruedas. El objetivo no es llegar el primero a la meta, sino lucir el vehículo más bonito.
Otro de los complementos a las propuestas equinas será una exhibición de vaca de raza rubia galega, procedentes de una explotación de Meirás. Se podrán ver durante todo el día.
Además, desde la organización confían en poder ofrecer todavía una actividad más de ocio, con una muestra etnográfica relacionada con labores agrícolas y ganaderas.
Con esta iniciativa, la parroquia de Mandiá quiere convertirse en una referencia para los aficionados al mundo equino, al tiempo que llaman la atención sobre la falta de infraestructuras que padecen. A pesar del enorme interés que despiertan los caballos en Ferrolterra, no existe un hipódromo en el que poder entrenar en condiciones, como sí tienen en el norte de Portugal o en Asturias, explica Heriberto Fernández. “Nuestra intención es conseguir equipararnos al resto. A pesar de que hay muchísima afición, entrenamos en carretera”, afirma.
También comenta las particularidades de los trotones, un tipo de caballo procedente de las Islas Baleares y de Francia y que se ha introducido con fuerza en Galicia. “Tenemos casi más caballos de este tipo asentados aquí que en la isla”, comenta.

UNHA GARZA REAL SOBREVOOU O PENAL DE TEIXEIRO

XAQUÍN CAMPO FREIRE, MANDIÁ, 13-04-2011.

Benquerido amigo/a: Se buscas un notición, non sigas. Estoume a mover no terreo do “insignificante” para a ciencia. Lembras a “Milana bonita” de Delibes, o “Adiós, Cordera” de Clarín ou “O Pachín de Balbino”, de Neira Vilas? Vou máis por aí.

Martes, 12 de abril de 2011, ás 11,15, estabamos no patio do Modulo 7 uns vinte homes. Baixaran dos talleres para descansar un pouco. Comigo estaba un rapaz. Foi o primeiro que a viu: “Ollade! Unha garza real. Está desorientada. Perdeu o río. Despistouna esta mole de cemento”. Gravei as verbas na miña memoria emocional.Todos os ollos fitamos cara ela. Durante uns minutos deu voltas e reviravoltas, moi amodiño. Incluso empezou a baixar. Certamente estaba desorientada. Deixamos as conversas para atenderlle. E foise. Como ves, “todo insignificante”. Pero eu vin bágoas en máis dunha cara. A outro entendinlle entre dentes: “Eu non quero seguir. Estou cansado”. Aínda non tivemos tempo de falar do asunto. Tratarémolo no taller de terapia do próximo martes. “Ti non entendes o que significa isto para min!”, dicimos tantas veces. O valor dos significantes e dos significados. Eu nunca me unirei aos que se lles enche a boca dicindo: “Ata que podrezan no cárcere!” Entendo a rabia das vítimas. Solidarízome con elas. Mais non entendo a demagoxia de quen rabuña aínda máis nas feridas para que sigan sangrando. Iso non cura a ninguén. Dará a sensación de que imos de redentores. Así nos vai nunha sociedade enferma. Iso disque non é violencia.

No meu internado, anos cincuenta, un colega, noviño e criado sempre en Ferrol contábanos a gargalladas como, cando foi á casa dos avós, na do lado morréralles un pucho, un becerriño. E aqueles ‘pailáns’ choraban “coma se” fose por unha persoa. Seu pai traballaba na Bazán e cobraba ben a final de mes. Este meu amigo, excelente compañeiro, estaba incapacitado para entender os significados. Non alcanzaba a ver o que supuña naquela casa aquel puchiño que morrera. El só sabía do que era morrer as persoas. Trabucábase cando facía a comparación: “coma se”. Non era rural.

Nesta sociedade que vivimos temos atrofia de sensibilidades. Escoiteille un día a un eclesiástico de alto rango dicirlle aos sacerdotes: “Eso del gallego es cosa de políticos, Lo nuestro es anunciar el Evangelio”. Xesús de Nazaré nunca diría tal. Este tampouco entende nada, dixen para min. E lembreime daquel compañeiro meu. Confúndeo todo. A referencia á política non sei se o dixo pola cantidade de actos que copreside, onde a eucaristía pasa a ser un número máis da efeméride, veña a conto ou non. Como se pode así entender vitalmente a linguaxe sacramental? Estes son dos que berran se se lle dá a paz á familia do finado. Pero logo nos actos de pro van facer o “rendez-vous” ou prohiben aplaudirlles a uns noivos, pero eles comezan a facelo cando vén o Papa. Vemos o problema dos significantes e dos significados na vida e tamén na linguaxe sacramental? Que ben nos viría unha pequena dose de educación na intelixencia emocional, da que nos falou D. Goleman, e un chisquiño da autenticidade de C.Rogers.

Que poden significar os complexos dun homiño, nacido e criado en Os Peares, cando ataca con tal saña á lingua do pobo que o criou, na que falaron todos os seus devanceiros, e arrodeado dos adláteres, mirándose nel, entran coma xabarís nun maizal?

“Ollade! Unha garza real. Está desorientada. Perdeu o río. Despistouna esta mole de cemento”, dixo aquel rapaz, falando en profecía.. Que parecido é o mundo ao patio dun penal nunha mañá na que o sol foi quen de rachar os fiaños dunha brétema que se mete coma unha mala nabiña na alma. Quen puidese ser garza real!: “Reorientarse. Reencontrar o río. Liberarse da mole de cemento”. A min tamén se me humedecen os ollos cando vexo á garza real remontar o voo da liberdade. Voar cara ao infinito!

No te rindas

Mario Benedetti

No te rindas, aún estás a tiempo

De alcanzar y comenzar de nuevo,

Aceptar tus sombras,

Enterrar tus miedos,

Liberar el lastre,

Retomar el vuelo.

No te rindas que la vida es eso,

Continuar el viaje,

Perseguir tus sueños,

Destrabar el tiempo,

Correr los escombros,

Y destapar el cielo.

No te rindas, por favor no cedas,

Aunque el frío queme,

Aunque el miedo muerda,

Aunque el sol se esconda,

Y se calle el viento,

Aún hay fuego en tu alma

Aún hay vida en tus sueños.

Porque la vida es tuya y tuyo también el deseo

Porque lo has querido y porque te quiero

Porque existe el vino y el amor, es cierto.

Porque no hay heridas que no cure el tiempo.

Abrir las puertas,

Quitar los cerrojos,

Abandonar las murallas que te protegieron,

Vivir la vida y aceptar el reto,

Recuperar la risa,

Ensayar un canto,

Bajar la guardia y extender las manos

Desplegar las alas

E intentar de nuevo,

Celebrar la vida y retomar los cielos.

No te rindas, por favor no cedas,

Aunque el frío queme,

Aunque el miedo muerda,

Aunque el sol se ponga y se calle el viento,

Aún hay fuego en tu alma,

Aún hay vida en tus sueños

Porque cada día es un comienzo nuevo,

Porque esta es la hora y el mejor momento.

Porque no estás solo, porque yo te quiero.

Non te rendas

Mario Benedetti

Non te rendas, aínda estás a tempo

de alcanzar e comezar de novo,

Aceptar as túas sombras,

Enterrar os teus medos,

Liberar o lastre,

Retomar o voo.

Non te rendas que a vida é iso,

Continuar a viaxe,

Perseguir os teus soños,

Destrabar o tempo,

Correr os entullos,

E destapar o ceo.

Non te rendas, por favor non cedas,

Aínda que o frío queime,

Aínda que o medo morda,

Aínda que o sol se esconda,

E que cale o vento,

Aínda hai lume na túa alma

Aínda hai vida nos teus soños.

Porque a vida é túa e teu tamén o desexo

Porque o quixeches e porque te quero

Porque existe o viño e o amor, é certo.

Porque non hai feridas que non cure o tempo.

Abrir as portas,

Quitar os ferrollos,

Abandonar as murallas que te protexeron,

Vivir a vida e aceptar o reto,

Recuperar a risa,

Ensaiar un canto,

Baixar a garda e estender as mans

Despregar as ás

E intentar de novo,

Celebrar a vida e retomar os ceos.

Non te rendas, por favor non cedas,

Aínda que o frío queime,

Aínda que o medo morda,

Aínda que o sol se poña e que cale o vento,

Aínda hai lume na túa alma,

Aínda hai vida nos teus soños

Porque cada día é un comezo novo,

Porque esta é a hora e o mellor momento.

Porque non estás só, porque eu te quero.

XAQUÍN CAMPO FREIRE

Entroido 2011

O sábado 12 de marzo a partir das 17,30 hs

Entroido Infantil

Poñede todos o disfraz e pasaremos unha tarde de festa !!!

A partir das 23,00 hs acompáñanos a todos o "Trio Pasión" co seu repertorio musical

Esperamos que veñades todos e todas !!!

DES-ALMADOS
XAQUÍN CAMPO FREIRE.- FONTE DA CRUZ, 25-01-2011

A “Perica” era atolada e moi larpeira. Un neno de sete anos arma moi pouco e a vaca ben o sabía.
Miña tía tivera un derrame cerebral e había que atendela en todo momento. Meu avó tiña 94 anos. Miña irmá, a maior, tiña 11 e de súpeto tivo de converterse en ama de casa e atender ás outras dúas nenas de 5 e 2 anos e á enferma. A nosa nai e o noso irmanciño pequeno finaran había uns meses. Esa era a nosa realidade existencial.

Aquel era un día de moito apuro. Tiñamos xente de fóra axudando non sei agora en que traballos dos que se facían en común. O noso pai andaba moi triste e non daba feito. Por iso me pediu que me fixese cargo aquel día das catro vacas na Pena do Bueiro. Eu entendía ben o problema. Pero a Perica escapoume e foi larpar, atrapallar e larfar os nabos á Leira do Camiño, a do tío Rufino de Pedra Pequena. Por máis que corrín, a vaca fixo un verdadeiro estrago. E para que a desfeita fora menos visíbel arrinquei como unha ducia de nabos ao salteado e cun canoto grande transplanteinos de espicho. Cousas dun neno de sete anos! Ao día seguinte estaban pampos. As pegadas da vaca marcaban o recorrido e os nabos comidos daban conta da zaragallada. Fíxena boa! Eu falláralle ao meu pai. Tiven medo. Calei. Non dixen nada na casa. Non quería engadir máis tristezas.

Pasados tres días, chegou á casa Rufino moi enfadado. Relatoulle a meu pai toda situación e coa aguillada na man pretendía que meu pai me breara para darme un bo escarmento.
- “Mira Rufino, vas a miña Leira do Cuco e, cando queiras, apáñala toda enteira. O de pegarlle ao neno, permíteme que sexa da miña exclusiva responsabilidade. Xa me abonda coa que me está caendo”. Así lle falou o meu pai con moita seriedade.

A tía Sabina de Agramonte era costureira. Estaba na casa arranxándonos roupa, pois non tiñamos quen nolo fixera. Nunca vin unha muller con tanta enerxía. Erguese e púxolle os puños na cara a Rufino. Díxolle que era un malnacido e chamoulle desalmado. Foi a primeira vez que eu escoitei esa palabra. E entendina.

Por qué me ven agora á memoria este sucedido da miña infancia? Vou reproducir un titular que lin hai días pasados:
“Yo sé que en la política hay gente capacitada, honesta, trabajadora y comprometida”. “Pero no me engaño. También, hay muchos desalmados que especulan con el bien ajeno, con las riquezas nacionales y con la Madre Naturaleza¡”

Consultei a definición da RAE: “Desalmado, da. (Del part. de desalmar) 1. adj. Falto de conciencia. 2. adj. Cruel, inhumano. 3. adj. ant. Privado o falto de espíritu.”

E pensei na forma de tratar a lingua e cultura galega por parte dos políticos da nosa Comunidade e mesmo do Estado. Incluso por un grande sector da poboación. Noutro dicionario aparece a etimoloxía: “Sen alma”. E decateime de que a un pobo non lle pode pasar cousa peor do que perder a alma. Estaremos sendo todos uns ‘des-almados’? Estaremos todos vendendo a nosa alma ao diaño?

Asistimos a cotío ao espectáculo de como ante o patrimonio espiritual común e secular da nosa Comunidade entran estes señores como a “Perica” no nabal. Fan unha auténtica desfeita. Abusan de que un neno orfo, un pobo avellentado, é quen ten a misión de coidalo. Non teñen paraxe. Só deixan detrás as pegadas das súas malas artes e poñen a andar todas as aguilladas para brear á nosa cultura, á nosa lingua, aos nosos nenos, e a toda a cidadanía, quen medorentos, calamos, calamos e calamos.

Corremos aceleradamente a ficarmos todos DES-ALMADOS. Cantos Rufinos de Pedra Pequena todos os días! Pegar, brear, destruír, arrasar! Só saben facer iso: DES-ALMAR! Cando aparecerá unha tía Sabina de Agramonte que nos diga e lles diga: DES-ALMADOS! Esperta pobo galego que te deixan sen-alma!

COIDADO!  AÍ ESTÁN DE LOITO

XAQUÍN CAMPO FREIRE. MANDIÁ, 07-12-2010.

Tiven a sorte de nacer e educarme nunha aldea da Galiza. A cultura rural ten entre as súas notas específicas a de ser moi antiga e, por ser tal, ten ensaiadas todas as formas de responderlle á vida en cada circunstancia vital: nacementos, festas, casoiros, dor, morte, desgrazas, traballos agrarios, colaboración común, infortunios, etc. Mesmo as formas de falar da nosa doce lingua galega se axeitan para responderlle ben á vida.

As nosas relacións son sempre persoais, primarias, dirían os sociólogos. Todos nos coñecemos a todos, polo nome persoal e tamén polos patronímicos das casas.

E logo ti de quen ves sendo? Isto non o entenderá nunca un urbanita.

Esta tempada tócame acompañar moi de cerca a unhas familias nuns procesos de enfermidades longas, seguidas de morte. Agora están nesa costa arriba, tamén longa e difícil do loito, da dó: Cómo aprender a vivir cando alguén moi querido nos desapareceu para sempre. Sempre persoas concretas. Aí hai nenos, viúvas/os, anciáns, etc. Tamén hai situacións de infortunio.Como dixo Rosalía, “no meu corazón tamén chove.”

Os amigos nótanse nas ocasións. Porque están e porque non están. Porque están oportunamente ou porque a súa presenza é un auténtico bálsamo de bendición a carón de nós. Que soíños fican os mortos, dixo o poeta. Mas que soidade tan inmensa a dos que lles toca encarar a recuperación de seguir vivindo sen a persoa amada. “Hei de chorar sen bágoas duro pranto. Pois que o que chora vive, iremos indo; indo, chorando, andando. E pois que cada tempo ten seu tempo, iste é o tempo de chorar.”

A nós, na nosa casa, desde os meus sete anos ata os vinte, comezando pola nosa nai, fóronnos deixando seis persoas moi esenciais nas nosas vidas. E aquí ven aquilo da sorte de vivir na aldea. Todos estiveron connosco amortecendo as nosas tristuras.

Lembro isto: Era polo Entroido. Os rapaces das parroquias veciñas disfrazábanse e facían troula. Cando se achegaban a uns cen metros da nosa casa, nas distintas comparsas, dicía alguén: COIDADO! AÍ ESTÁN DE LOITO. Sabían que non podían ignorarnos.  Pasar de largo?  Non tal. Viñan visitarnos. Chegaban en silencio e quitaban as caretas. Sabían que nós estabamos ben tristes. E sabían tamén que a súa visita éranos esencial. Petaban: Podemos entrar? Pasaban connosco ata media hora. Cánto lles ten agradecido o noso pai que trouxeran alivio e cordialidade para os seus picariños e para os seus anciáns, algún xa encamado. Visitaban toda a casa. Subían aos cuartos e chegaban ata o leito bicándoos e dándolles apertas e palabras de consolo. Mesmo lles recordaban tempos pasados: “Tío Xosé, como eran os entroidos cando vostede era do noso tempo? Vostede foi moi ‘adivertido’, non si?” E o noso avó enchíase de parolar con eles. E rían xuntos. El, logo, xa tiña conto para toda a semana: “Vaites que son ben xeitosos estes mozos e mozas”.  Velaí como “se acompaña no sentimento”.

Estamos noutra era e a sociedade é moi diversa: “Camiñan ao meu rente moitos homes. Non os coñezo. Sonme estranos.” Mas o corazón dos homes e das mulleres seguen a necesitar que se lles achegue alguén con empatía sanante e sanadora, con sinceridade, con preparación terapéutica axeitada para acompañar eses procesos do dó, do loito. Cántos trastornos psíquicos e afectivos se derivan dunha perda mal xestionada! Cánto sufrimento en soidade e incomprensión. A civilización actual vai moi lonxe de todo canto supoña humanizar as perdas e pórlle corazón á vida. Hai moita xente soa.

Certo que temos cada vez mellores psicólogos e xentes que traballan nos eidos da saúde e que o fan moi ben. Mas iso non suplirá nunca a necesidade que temos de crear novos espazos e experiencias sanantes onde podermos encontrarnos a cotío con persoas que baixen connosco ao pozo e nos acompañen para alentar de novo na vida. “Se é túa a miña noite, se choran os meus ollos o teu pranto, coma un irmán che falo.”

“Aprender a coidarnos, para poder coidar, para poder axudar”: Este é o programa que estamos a desenvolver nos grupos da nosa Escola de Acompañamento e Relación de Axuda “Mons. Araúxo.” Estamos dando pasos ben importantes e facendo ben a moitos. “A miña man che dou, coma un irmán che falo”.

QUE APODREZAN NO CÁRCERE

XAQUÍN CAMPO FREIRE.- NARÓN 03-11-2010.

Teño a sorte de coñecer un pouquiño o cárcere po dentro. Só un pouquiño. E cando digo coñecer, estou a falar só das persoas. Principalmente da persoa concreta que está sufrindo condena por algo. Esa persoa da que dicimos rotundamente:“Que apodreza no cárcere”. A vida no cárcere é difícil. Moi difícil e por moitas cousas. Pola vida en si, polas relacións humanas, polo sentido, ...

EU FAGO VOTO DE FIDELIDADE Á LINGUA GALEGA

XAQUÍN CAMPO FREIRE, 10-10-2010

Teño decidido que pola miña parte non quero morrer sen cumprir o voto de fidelidade á miña lingua e cultura. Por iso quero, ...

CONVOCATORIA DA ASEMBLEA ANUAL DO CEMITERIO 2010

MANDIÁ, 24-10-2010, ás 12:00 horas, celebrouse na Igrexa Parroquial

O sábado día  11 as 13,00 hs houbo unha misa multitudinaria para honrara a Patrona e amenizaron o acto a Rondalla de Mulleres de Sta Uxía de Mandiá. A continuación escomenzou a verbena popular na que actuaron os grupos musicais Manila e Combo Dominicano no campo da festa

O día 11 de setembro estamos de festa en MANDIÁ: SANTA UXÍA. Por certo, este é o nome máis elixido actualmente para as nenas, segundo un estudo publicado nos medios de comunicación de hai poucos días, ...

Letras Galegas 2010

O vindeiro sábado 15 de maio a pertires das 19,00 hs no Local Social este ano adicado a Uxío Novoneyra.

D Germán Castro Director do "DIario de Ferrol" falaranos das Letras Galegas e a prensa e da vida do autor homenaxeado.

Seguira a sesión coa lectura dunspoemas do autor e para rematar a Coral Polifónica do Casino de Franza clausurá os actos do día.

Partindo do Ambulatorio – Praza de España  - Ferrol

GRAN MOBILIZACIÓN COMARCAL EN DEFENSA DA SANIDADE PUBLICA:

Co lema: "A saúde non e un negocio, non a privatización da Sanidade Pública"

Nesta Plataforma – da que forma parte a A.C. Fuco Buxán -están integradas diversas Asociacións Culturais, Sociais e Veciñais, Sindicatos e Entidades.

¡ NON A PRIVATIZACIÓN DA SANIDADE PÚBLICA !

¡ A SAÚDE NON É UN NEGOCIO !

Prégase participación e difusión.

http://plataformadspferrol.blogspot.com/.

O Concello e a Asociación de Vecinos de Serantes preparan xa a romaría de Chamorro

O Concello anunciou onte o programa de actos que o vindeiro luns, 5 de abril, organízase en colaboración coa Asociación de Vecinos de Serantes para celebrar a festividade da Virxe de Chamorro. A romaría remóntase á década dos 50, pero este ano o programa iniciarase un día antes, o domingo, segundo informou a responsable municipal de Festas, María López. Nesta xornada haberá pasacalles a cargo dos grupos de gaitas Os Estrobos e Agarimo de Catabois na contorna da ermida, desde as dez da mañá ata as oito da tarde. Ao día seguinte serán estas dúas mesmas agrupacións as que volverán anunciar cos seus pasacalles a romaría, desde as oito da mañá. As mesmas darán comezo ás nove da mañá e celebraranse, cada hora, ata a unha do mediodía, momento en que a Virxe sairá en procesión e presentaranse os ex-votos de cera á imaxe. Para acabar, lanzaranse bombas de palenque. Unha vez finalizada a actividade relixiosa, os romeus aproveitarán a súa estancia no monte de Chamorro para compartir o xantar. O Concello habilita autobuses gratuítos para as persoas de mobilidade reducida.

avvmandia@hotmail.com ou TIf.: 981.36.71.14

BANDO

BANDO

HAITÍ.- TEÑO UNHA PREGUNTA PARA VOSTEDE

Xaquín Campo Freire. Narón, 14-01-2010.

Coma moitos outros, pensamos facer colectas nas nosas parroquias e organizacións a favor dos irmáns haitianos, que xa de lonxe veñen padecendo o de seren dos máis empobrecidos do mundo, como todos sabemos.

Charla no Local Social sobre o "Apagón Analóxico"

faro del cerro esta en la fortaleza en uso actualemente es de los mas porentes de la region

2010 xa está ás portas

Hai un quefacer que agarda por nós.
Entre moitas outras cousas vai ter importancia a supervivencia da nosa lingua e cultura.
Cada un de nós ten un cachiño de responsabilidade.
Que dentro dun ano vexamos o mundo un pouco máis axeitado en todos os sensos, porque cadaquén fixo algo para iso.
Unha aperta de amigo, porque estás no meu elenco dos "cordiais" e síntome gozoso diso.

Xaquín Campo Freire.

A.V.V. de SANTA UXIA de MANDIA:

Presidente:         JOSE MANUEL SUAREZ SABIN

                            Vicepresidente: JULIO RIVAS VAZQUEZ

  Secretaria:          RAQUEL TEIJEIRO FERNANDEZ

                            Vicesecretaria:   BEGOÑA DIAZ ALONSO

                            Tesorera:            ROCIO TEIJEIRO DIAZ

                            Vicetesorera:      CARMEN FREIRE PITA

                            Vocais:               JESUS SANGIAO GONZALEZ

       ABEL RIVAS YAÑEZ

         ARTURO FREIRE PITA

MAUSOLEOS SAGRADOS IMPONENTES

Y CEMENTERIOS INVISIBLES BAJO LA LUNA

Convocatoria da Asemblea Anual do Cemiterio Sta. Uxía de Mandiá  domingo, 25 de outubro ás 12:00 horas na Igrexa.

O centro da cidade falou onte, ó menos durante unha hora, maioritariamente en galego. A rúada popular propiciada pola plataforma Queremos Galego reivindicou o dereito a falar en galego e, sobre todo, a vivir nesta lingua.
A praza de Armas foi o punto de encontro e de partida deste acto, no que participaron activamente o párroco de Mandiá, Xaquín Campo, a directora do CPI Atios, Delfina Bañobre e Xabier Ferro, médico do complexo Arquitecto Marcide e voceiro da plataforma. Posteriormente a comitiva dirixiuse hacia Amboage pola rúa Dolores ó ritmo da música e dunha letra na que se facía fincapé en que “falando en galego podemos ser normais/ defendámolo sempre, queremos ser normais”.
O acto reivindicativo e lúdico de onte así como o sentido que se desprende da constitución desta plataforma ven dado polos “ataques” que dende diferentes eidos profesionais se considera que se están dando co novo goberno da Xunta de Galicia. Os representantes da plataforma falan de “regresións” e de “ruptura dos consensos acadados” e non atopan ningún exemplo de “impulso” da lingua como consideran que sería unha obriga das administracións.
O día 18 haberá unha manifestación reivindicativa en Santiago á que se convoca á comarca.
Onte, Terra Galega manifestou a súa adhesión a este iniciativa, como xa o fixeron outras entidades culturais e políticas.

¿Para que serve o Galego?

Faria falta ter que preguntalo ou afirmalo?
Non estaremos algo .... ?
É o mesmo que ter preguntar para que servo eu, para que serve cada persoa, para que serven os inmigrantes,para que serven os eivados, etc. para que serve ... , para que serve ... , para que serve ... , para que serve ... , para que serve ... , " E collendo a un neno dixo: O que queira ser primeiro, fagase servidor dos máis débiles". Esta filosofía non é a que campa hoxe. para que serve ... , para que serve ... , para que serve ... , para que serve ... , para que serve ... , Si.

Agora xa entendo para que serve o galego.
O galego serve para poñerlle corazón ao mundo.
Na Galiza o galego foi conservado e transmitido polas crases populares.
Nunca a linguaxe dos humildes pode subir ao altar dos aplastadores:
Para que serve o galego?
Pero o galego seguirá servindo para pórlle corazón ao mundo.

Eu tamén digo como a persoa que mo enviou: Unha morea de bicos.

San Pedro de Marmancón é unha parroquia pequena e descoñecida do gran mundo mundial. Igrexiña propia, das máis antigas e ben fermosa por certo. Cemiterio de seu. Un elemento común de grandísima cohesión social. Todos sabemos canto vincula o camposanto na nosa Galiza. Todo moi coidado. Pertencen ao concello de Ferrol. Lindan con Mandiá,  Cobas e Esmelle. Papoi tal vez sexa a parte de máis sona por Ferrolterra.

A primeira Festa do Cabalo de Mandiá celebrouse no Campo da Festa

A parroquia de Mandiá celebrou a primeira edición da Festa do Cabalo que contou con diferentes probas. A organización decidiu elixir o Campo da Festa para celebrar o concurso cabalar. As probas de arrastre, trote e andaina terán un premio de 150 euros para o gañador e 120 euros para o segundo. As morfológicas darán 120 euros ao gañador e 90 as de carillos.

Cen anos de a nosa benquerida señora María Losada Santiago de Fontela, en Mandiá, ...

O Concello chama á cidadanía a secundar masivamente o pleno que dotará a Ferrol dun novo Regulamento de Participación Cidadá, ...